smart_communication39aaad2d

Volle maan

Thu, 02 Apr 2026 18:40:49 GMT

Volle maan...

De volle maan van 2 april geeft ons een signaal waar we gevoelig voor zijn of totaal negeren. Het heeft een immense universele kracht als je er voor open staat. Zij markeert het hoogtepunt van de maanenergie en nodigt uit tot bewustwording, loslaten en transformatie. Zorgt voor innerlijke balans en spirituele verdieping... Maar alleen als je open staat. Als je ontvankelijk bent voor de kracht van deze ongelooflijke niet-aardse energie. Alleen dan kun je transformeren.

Deze niet-aardse energie is eigenlijk zo aards, zo tastbaar voor iedereen die zich de tijd wilt nemen om los te raken van dagelijkse verplichtingen, van de avonden zinloos vullen met TV of het eindeloos tot zich nemen van het wereldnieuws. Door tijd voor jezelf te maken kun je die niet-aardse energie voelen en een hogere dimensie bereiken waar alles eenvoudig en in peace is. Daar hoef je echt geen jointje voor te roken. Neem je geen genoegen (meer) met je huidige leefsituatie of ben je in onvrede met jezelf of met de omgeving, dan haal je de energie in de natuur, je voelt je lichaam tintelen en komt tot bedaren. Voor mij is een korte wandeling door de natuur het loslaten van de alledaagse zaken, ik voel direct wat er van binnen ontstaat, ik pluk een bloem, gooi een steen en loop mijn rondje en laat los wat mij niet dient. De onrust in mijn lijf lost als sneeuw voor de zon op. Ben je een natuurmens dan weet je wat ik bedoel. Dan vind je in elke aardse situatie weer de balans en rust door slechts een paar minuten buiten te zijn. Vanavond bij volle maan komt de energie dubbel zo hard bij je binnen tijdens een momentje in de natuur. Het is genoeg om je te verbinden met het universum en in te pluggen op een hogere frequentie. Je staat weer in je kracht en laat je niet snel van je stuk brengen door (vaak negatieve) informatie van buitenaf. Je komt energieker (en vrolijker) uit het groen en ziet ineens alles duidelijker. Misschien wel zo duidelijk dat je een tikkeltje directer bent naar anderen, maar toch blijft bij je gevoel. Je luistert en geeft niet zozeer een mening over dit of dat, maar probeert uit te leggen hoe jij het ziet en voelt. Wat je ervaart van binnenuit. Ben je rustig en in deze totale staat van ZIJN dan ervaren anderen deze ongekende kracht misschien wel als vervelend, bedreigend of voelen zich er niet senang bij. Je legt uit dat je vanuit eigen gevoel spreekt, de ander misschien wel een spiegel voorhoudt en die persoon wellicht een nieuw inzicht meegeeft. Meer niet. Je staat open voor vragen, onopgeloste situaties, wilt helpen, maar gaat totaal niet mee in een neerwaardse spiraal van problemen blijven zien. Je bekijkt elke opmerking, elk nieuws, elke omstandigheid met compassie naar de ander, naar de wereld en oordeelt niet. En eigenlijk is in basis ieder mens zo geschapen, zonder oordeel. We zijn dit door alle rumoer om ons heen een beetje kwijtgeraakt.

Volle maan in april staat in het teken van de weegschaal. Wie astrologie bestudeert weet dat deze eerste volle maan van de maand staat voor verandering, soms sneller dan je zou willen of zou verwachten. Uren, dagen volgen elkaar in rap tempo op, nieuwe zaken komen op je pad en liefst grijp je alles met beide handen aan. Om in balans te blijven is het juist nu zaak om niets te overhaasten, niet te ver vooruit te kijken, maar de dagen te nemen zoals ze komen in juiste verhouding tot rust en vertraging. Neem de volle maan vanavond volledig in je op... Loop dat rondje door de natuur en geniet vooral. Je lichaam vaart daar wel bij en beloont je met meer energie en veerkracht.

Gisterenochtend...

Thu, 18 Dec 2025 16:00:45 GMT

Neem nou gisterenochtend... De regen van de afgelopen dagen had plassen gecreëerd op het terras en het dorre gras was doorweekt. De geur was aangenaam fris en al het groen absorbeerde de laatste druppels.

De donkerrode bougainville stak glanzend af bij al dat groen en nodigde me uit voor een wandeling door de wei. Op mijn sloffen deed ik mijn ochtendrondje en bleef even stilstaan bij de cirkel van stenen. Het familiewiel noem ik het. De stenen liggen nog steeds in perfecte harmonie, kei naast kei, met hun geschreven intenties naar de aarde gericht. Sommige teksten zijn nauwelijks leesbaar, maar elke intentie van familieleden is positief, en dat is waar het om draait. Het levert een bijdrage aan de aarde, en mogen de wensen in vervulling gaan. Ik liep verder, begroette de opkomende zon en gooide steentjes voor de poes die mij was gevolgd. Ze dook achter het hoge gras en wachtte geduldig tot ik een steentje gooide. Apporteren doet ze niet, maar het is vermakelijk om te zien hoe ze als een hond achter haar 'stok' aanrent. Toen ik langs de jeu-de-boulesbaan wandelde - die echt eens aangeharkt moet worden - viel mijn oog op de vijgenboom. Ik voelde een sterke drang om daar een foto te maken. De laatste grote gele bladeren hielden zich krampachtig vast aan de naakte takken van de boom. De vijg, die in de zomer fier overeind staat, omgeven door grote groene bladeren en volhangend met vijgen, zag er nu wat treurig uit. Toch legde ik de vergankelijkheid vast en moest onmiddellijk denken aan dierbaren die ons langer geleden, maar ook heel recent, zijn ontvallen. Een feit dat onomkeerbaar is. Weer binnen bekeek ik de foto en dacht hoe toepasselijk dit natuurlijke loslaten van bladeren aan een boom in lijn is met het overgaan van de mens... Van de aarde naar de hemel. De bladeren gaan op in de aarde, terwijl de stralende sterren daarboven ons blijven voeden met hun energie en zeer zeker zullen zeggen dat de cirkel altijd rond is. Net zoals de aarde én de cirkel van intenties. Gisterenochtend zag ik het weer duidelijk... Dat de sterren mogen blijven stralen.

De kracht van haar stilte

Fri, 22 Aug 2025 21:06:39 GMT

De oudere vrouw, de drager van wijsheid.

Als de vrouw de zestig is gepasseerd, breekt een nieuwe fase van haar leven aan. Enerzijds beland ze in een rustiger vaarwater, anderzijds ze nog ontzettend actief. Positief en vol enthousiasme gaat ze nog door het leven, is dankbaar voor elke dag die haar is gegeven, maar laat zaken los die niet dienen. Haar aandacht gaat naar binnen. Dat is voor veel mensen om haar heen niet direct zichtbaar, maar er is een verandering gaande waar ze zelf ook niet direct de vinger op kan leggen. Het gebeurt gewoon. Komt het omdat de kinderen de deur uit zijn en hun eigen boontjes doppen? Komt het omdat haar grootste moederlijke zorg achter de rug is? Natuurlijk zal dat meespelen, maar als ouder wordende moeder blijft ze toch meekijken hoe de kinderen hun leven vorm geven. Blijf ze aanwezig als luisterend oor, een schouder in moeilijke tijden of als ze hulp nodig hebben.Ze staat voor hen klaar en zeker als de kleinkinderen even onder moeders vleugels vandaan kunnen, is oma graag de oppas. Toch creëert ze als zestigplusser meer ruimte voor zichzelf en geeft veel beter haar grenzen aan. Vroeger kreeg ze dat niet voor elkaar en cijferde zichzelf weg, maar als ze nu haar eigen ruimte niet krijgt, of nog erger, als het haar niet wordt gegund, dan zet ze - net als een kat - een hoge rug op en laat merken dat het nu haar tijd is. Tijd voor boeken met meer diepgang, want ze wil niet afstompen en wereldvreemd zijn. Ze ontdekt nieuwe terreinen, pakt hobby's op die ze 'voor later' had bewaard en voelt zich sterker dan ooit tevoren. Voor niemand hoeft ze zich te verantwoorden. Ze kan haar ding doen, sporten, mediteren, zingen, dansen, boetseren, schilderen, tuinieren, en werk doen dat ze leuk vindt. Ze voelt zich herboren en springt als een jong veulen door de wei. Ze gaat naakt zwemmen in zee en maakt zonder gêne een dansje op het dorpsplein. Zonder excuus leest ze midden op de dag een boek en vergeet de tijd, ook al zegt een streng stemmetje in haar dat ze nog wasjes moet draaien, de tuin moet aanharken en de boodschappen moet doen. Nee, ze houdt niet meer alle ballen in de lucht. Ze wil ontdekken en een inspiratie zijn voor anderen om het leven echt te beleven. Een voorbeeld zijn voor jonge vrouwen, die de rust maar niet kunnen vinden omdat ze ellenlange takenlijstjes moeten afwerken en moe zijn van alle dagelijkse verplichtingen. De oudere vrouw zit in haar eigen kracht en neemt de tijd. In relatie tot de man is het een complex gebeuren. Hij weet niet wat er aan de hand is en zet vraagtekens bij haar 'gekke' gedrag. Stilletjes vind hij het wel grappig, maar ook wel een beetje beangstigend, want stel dat hij 'zijn' vrouw met haar oude manieren verliest. Moet hij meebewegen of haar maar laten gaan? Als hij geen begrip heeft voor deze evolutie, verliest hij dan de strijd? Zij ziet het niet als strijd, zij ziet het als een periode van transformeren; een evolutie die haar krachtiger maakt. In haar stilte komt een energie vrij die niet alleen een nieuwe wending geeft aan haar pad, maar ook aan dat van de man... Tenminste, als hij de wending begrijpt en aanhaakt. Samen maken ze sprongen en bereiken meer op een hoger niveau. Het doet hen beiden goed. Als een steen creëert de vrouwelijke energie een rimpeling in de vijver en zet iets in beweging dat relaties weer in evenwicht brengt. Geef je de oudere vrouw - de Crone volgens natuurreligie - de ruimte om haar wijsheid uit te stralen, brengt ze grootste veranderingen teweeg. Zie in haar stilte de voordelen van die enorme kracht.

Leven onder de Spaanse zon

info@marliedix.nl (Marlie Dix) — Sun, 13 Jul 2025 15:04:28 GMT

Met respect voor de Spaanse cultuur

Het zal wel aan het algoritme liggen van mijn digitaal browsen naar alles wat ik over Spanje wil weten, het brengt mij ongevraagd op plekken op het internet waar Nederlanders hun ongenoegen tonen over de beperkte ruimte die ze hebben in Nederland en dat daardoor twee jaar geleden een massale uittocht op gang kwam. Mensen emigreerden naar Spanje om hun geluk te zoeken, de rust te vinden of een ander levenspad te volgen. De meesten pakken nu hun koffers omdat ze het zat zijn. Nederland zit al jaren met een pingpongend kabinet, dat de huizenprijzen omhoog jaagt, 'gelukzoekers' niet meer van ware asielzoekers kan onderscheiden en de eigen bevolking belast met nog hogere belastingen, terwijl dat geld niet naar betere zorg gaat, maar naar defensie. Burgers zijn het vertrouwen kwijtgeraakt en weten niet meer wat ze aan hun zogenaamde leiders hebben. Ik snap dus heel goed dat je dan, als je de middelen hebt, veel liever je biezen pakt en de stap naar het buitenland zet. En Spanje is een prachtig groot land om te landen. Het weer is 360 dagen van het jaar goed, de mensen zijn vriendelijk en er zijn nog voldoende mogelijkheden om te ondernemen als je nog geen pensionado bent. Nederlanders met een pensioen vinden hun vrijheid en rust aan de Middellandse Zee, zijn hier een stuk energieker door het gezonde microklimaat en stimuleren op hun manier de Spaanse economie. Als ondernemer zeg ik niet dat ondernemen hier gemakkelijker is dan in Nederland, maar je krijgt wel de ruimte om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Door deze enorme vrijheid van bewegen, houd je je vanzelf wel aan de regels zodat je het maximale eruit kunt halen. Het is voor ons allang duidelijk dat je hier alles doet met een diep respect voor mens, dier, natuur én cultuur. We werken hard, hebben vooral goede business door de toeristen en buitenlanders met een (tweede) huis aan de Costa, én hebben diep respect voor de tradities van onze naasten. Op het platteland met een authentieke kern, waar we ook Belgische en Nederlandse vrienden hebben gemaakt, hebben we goed contact met de Spaanse (Valenciaanse) inwoners én vele andere nationaliteiten in onze gemeente, zoals (hardwerkende!) Noord-Afrikanen, Colombianen en Roemenen. Iedereen heeft hier de ruimte om te werken of te ondernemen. Dat was onze droom toen we hier landden. We wilden niet op een kluitje wonen in urbanisaties met mede-Nederlanders, maar op het platteland waar we met de Spaanse buren kunnen praten of in ieder geval de meest belangrijke zaken in het Spaans met elkaar kunnen delen. We wisselen nu groente en fruit met elkaar uit en bij een fiësta gaat er altijd iets lekkers over het hek; met respect voor ieders cultuur leven we hier een fijn leven. We leerden een krachtig volk én haar tradities kennen, een volk dat niet gecharmeerd is van buitenlanders die alleen naar Spanje komen met een dikke portemonnee om grote projecten uit de grond te stampen op de mooiste, maar ook de meest fragiele plekken aan de kust. Het je oog voor de Spaanse cultuur en respect voor de inwoners, met hun eigen normen en waarden, dan maak je hier echte vrienden. Dan zien ze je graag komen.

In stilte acteren...

info@marliedix.nl (Marlie Dix) — Thu, 01 May 2025 16:36:41 GMT

Op 28 april 2025 viel in Spanje alles compleet stil. Van het ene op het andere moment een black out van het energienetwerk.

Het achtergrondmuziekje op Spotify stopte en zittend aan de buitentafel met mijn laptop, dacht ik aanvankelijk dat het een tijdelijke onderbreking was. Iets wat hier vaker rond het middaguur gebeurt. We grappen dan altijd dat de energiemaatschappij weer even een siësta inlast voor het netwerk. Maar nu bleef de stroom echt veel te lang weg. Ik besloot om binnen te kijken wat er nog werkte, en na een korte check wist ik meteen dat er meer aan de hand was. Dit was niet normaal. Aangezien ik alleen thuis was, belde ik manlief, die bij vrienden in de buurt was. Gelukkig had mijn telefoon nog genoeg batterij. ‘Ja, hier ook,’ antwoordde hij. In heel Teulada-Moraira was de stroom uitgevallen en later bleek dat heel Spanje en Portugal zonder energie zat. ‘Oei, dat is vreemd,’ dacht ik.

Hoewel ik in huis het gemis niet zo ernstig vond (behalve de koelingen dan), dacht ik wel aan de mensen die in de steden vastzaten, opgesloten in een lift of in de trein. Of aan degenen die net op de operatietafel lagen of aan de beademing zaten… Daar wil je niet aan denken; je hoopt dat alles snel weer normaal wordt en dat het slechts een nare droom is. Op mijn mobiel ontving ik een paar berichten, waaronder eentje van mijn zoon, die het nieuws al had gehoord. Hij ging meteen het internet op, en via sms kwamen verschillende scenario's binnen – een cyberaanval, Rusland, een storing in het energienetwerk tussen Spanje en Frankrijk, oververhitting van netwerken door AI… Op dat moment werd ik er niet veel wijzer van en het enige wat ik kon doen was wachten. Ik realiseerde me dat het wel eens lang kon gaan duren. Hoe vanzelfsprekend vinden we de aanvoer van energie, dacht ik nog. Ik schudde mijn hoofd, stond op en trok mijn tuinhandschoenen aan. Tijd om een onafgemaakte klus af te maken: onkruid wieden bij de oprit, iets waar ik al dagen tegenop zag. Het klusje hielp me mijn hoofd leeg te maken, en ik genoot van de zon, de warmte en de stilte. Ik liet alles voor wat het was, want wat kon ik anders doen? In de auto stappen om te zien hoe het anderen verging? Met een totale black out was het verkeer al ontregeld en om nu oog in oog te staan met druk dirigerende agenten op elke hoek was ook niet wat ik wilde. Thuisblijven was waarschijnlijk het advies geweest van de gemeente als ik die noodoproep-app op mijn mobiel had geïnstalleerd. Dat advies kwam nu van manlief, die na mijn berichtje snel naar huis kwam. Hij was wel een beetje gespannen, want de volle vriezer en koelkast moesten draaien voor zijn mis en place voor een diner twee dagen later.

Op onze eigen manier vonden we toch de rust, lieten los en genoten van de stilte. We kookten op ons gasfornuis (wat een opluchting!) en namen een glas wijn. In de avonduren was de stilte nog stiller dan normaal. We zeiden tegelijkertijd: ‘Dit is anders,’ zonder geluiden om ons heen, en die buitengewoon strakblauwe lucht vanmiddag, die zo plotseling verscheen nadat het die ochtend nog bewolkt was? Het leek wel of er een onzichtbare kap boven onze hoofden werd opengeschoven en we een glimp van de waarheid te zien kregen. Vanuit mijn diepste bewustzijn voelde ik dat dit een voorteken moest zijn van het universum, een teken die als je ervoor open staat aangeeft mee te bewegen in de transformatie naar een nieuwe wereld waar we verbinding leggen op een veel hoger bewustzijnsniveau. Toen het licht aan het einde van de avond weer aanging, bleef die gedachte hangen. De uitval heeft ons iets willen vertellen... In stilte acteer ik richting een schonere wereld en hoop dat velen hetzelfde doen.

From the heart of the universe

info@marliedix.nl (Marlie Dix) — Thu, 23 Jan 2025 14:19:30 GMT

From the heart of the universe...

Stuur ik jou alle energie die je nodig hebt. Ben ik stil om in gedachten bij je te zijn.

Vanuit het hart van ons universum vallen de sterren altijd op zijn plaats. Geven kracht aan diegenen die het op dit moment het hardste nodig hebben. Terwijl de eerste amandelbloesem zich hier laat zien, valt in Nederland de mist over de daken. Hoe deprimerend kan dat zijn als je ook nog eens niet goed in je vel zit, een operatie of enerverende behandeling moet ondergaan. Of als je, met alle goede voornemens nog vers in het geheugen, weer in de waan van de dag van hot naar her rent om alle ballen in de lucht te houden. Hoe akelig zwaar voelt dan die (toch wel mysterieuze) mist, die al dagen als een deken over Nederland valt. Geen enkel weer kan je humeur zo neerslaan als laaghangende mist.

Als je op weg bent naar je werk (dat niet (meer) bevalt) of, nog mistroostiger, je naar een begrafenis moet, aan het revalideren bent of een zeer noodzakelijk ziekenhuisbezoek moet afleggen. Voor al die mensen en voor diegenen, die op dit moment het zwaarste traject ingaan, probeer ik op afstand de ziel te raken en omarm hen in gedachten. Niets komen we tekort en genieten volop van ons leven, totdat de tijd voor sommigen ineens komt stil te staan omdat een periode van onzekerheid, pijn, verdriet en frustratie zich heeft aandiend. Oh mijn god, dan zakt toch voor iedereen de grond onder de voeten weg. Het besef van de ernst druppelt als kwaad gif naar binnen als zwaar geschut moet worden ingezet. Op afstand hoor ik het aan, leef mee en probeer te bevatten wat het met jullie moet doen. Vanuit mijn zonnige plek pik ik de lichtpuntjes aan de horizon op en stuur ze door om deze periode van ziekte, pijn en verdriet, ook te kunnen zien als een periode van heling. Hoe ongelooflijk vreemd dat ook mag klinken. De periode van voelen, intens voelen dat je de innerlijke kracht bezit om hier doorheen te komen, breekt aan. En sta je niet alleen. Voel de energie van alle lieve mensen op je pad, mensen die onvoorwaardelijk luisteren, die met je huilen, je ondersteunen én motiveren. Koester juist die mensen, omdat zij de kracht bezitten zonder oordeel te zijn, zonder negatieve gedachten, zonder enige moeite het universum durven aan te spreken voor nog meer kracht.

Laat de mist niet op je hart neerdalen, visualiseer bij elk pijnlijk moment de zon en keer naar binnen. Voel de gouden gloed door je lijf gaan, langs elke cel van je lichaam; het zet alle aderen openen en heft blokkades op. Kun je dit voelen? Neem dan de rust en ruimte om bij jezelf terug te komen... Vanuit het hart van het universum gaat het volle licht in jou weer stralen.

Welke keuze heb jij onlangs gemaakt?

info@marliedix.nl (Marlie Dix) — Tue, 31 Dec 2024 13:06:25 GMT

Voor de tweede keer op een ochtend valt het kaartje met deze vraag van mijn nachtkastje. De wenskaartjes liggen op een stapeltje en soms schud ik ze om er een uit te halen die een affirmatie of intentie voor de dag meegeeft. Vanochtend viel dit kaartje weer uit het pakketje kaartjes nadat ik een fijne begeleide meditatie had gedaan en mijn dagboek wilde pakken om iets te gaan schrijven. Met het kaartje in mijn hand trek ik de gordijnen verder open en laat de eerste zonnestralen binnen. De warmte van de zon achter het glas, maar vooral het felle licht, doet goed. Ik kruip terug in bed en laat de vraag op me inwerken. Het antwoord komt al snel, omdat ik de keuze al veel langer geleden gemaakt heb, maar ik er waarschijnlijk nog even aan herinnerd moest worden. Te lang werd de wens genegeerd of op de lange baan geschoven door werk, geen tijd, andere verplichtingen, ja zelfs door excuses. De belangrijke keuze die ik destijds maakte was om de rust te vinden om mijn columns te kunnen schrijven, om de ruimte te krijgen om echt eens te beginnen aan het boek dat al enige tijd op de plank ligt. In deze warme en zonnige omgeving moet die energie toch kunnen stromen… Zou je zeggen. In de eerste jaren van mijn leven hier aan de Costa Blanca was dat ook zo. Ik schreef maandelijks mijn column en vond in de natuur de rust en inspiratie voor een nieuw onderwerp. Daarvoor is nou eenmaal rust en regelmaat nodig, zonder interruptie, zonder al te veel verplichtingen. En dan kan ik ook zonder gêne zeggen dat ik daar nog harder voor moet gaan staan dan ik nu al doe; alleen dan kan ik me laven aan de impulsen van binnenuit en krijg ik weer energie om zonder blikken of blozen mijn woorden toe te vertrouwen aan het papier. De op een na belangrijkste keuze is om blokkades op te heffen zodat ik mij weer kan nestelen op mijn warme plekje voor meer inspirerende verhalen van binnenuit. De keuze is gemaakt, nu de stap zetten in het nieuwe jaar... In vrede, liefde én volharding.

Je leven volledig leven

info@marliedix.nl (Marlie Dix) — Tue, 22 Oct 2024 16:05:26 GMT

Je leven volledig leven...

Ken je dat, dat je op een punt komt dat je je heel erg bewust bent van de verleden tijd én van de toekomende tijd, en hoe snel die toekomst nadert? Ik mag me onder deze gelukkige 60-plussers scharen. De tijd waarin ik mij meer dan voorheen bewust ben van de vele puzzelstukjes die ik al in mijn grote levenspuzzel heb mogen leggen. De puzzel die bestaat uit duizenden kleine stukjes, kleurrijk, vrolijk, lachwekkend, grauw, grijs, triest, rafelig of zelfs versleten, ze zijn stuk voor stuk een belangrijk onderdeel van mijn puzzel. Zomerse kleuren wisselen zich af met herfsttinten, hier en daar een grijze lucht, het patroon vormt zich vanzelf bij het leggen van elk stukje op de goede plek. Als je dit vanuit een gezonde geest kunt doen en naar je hart luistert, weet je precies waar welk stukje past in dit grote geheel. Je herinneringen worden aan de puzzel toevertrouwd en helpen je je levenswerk te volmaken. De vriendschappen, eerste liefdes, leuke en minder leuke school- en thuissituaties, het zijn waardevolle stukjes in je leven. Leg je daar de stukjes vol levenswijsheden, ervaringen, gelezen boeken en beluisterde muziek bij, krijgt de puzzel meer kleur en voelt stevig aan. De mensen op jouw pad zijn de grootste stukken in dit geheel. Kapotte stukjes werden even aan de kant gelegd omdat je niet goed wist waar je die stukjes kwijt kon, maar ze hebben wel iets waardevols toe te voegen. Dat voel je nu, maar ze gingen toen terug in de doos. Kun je jouw puzzel levendig voor je zien, vanaf je geboorte (en misschien zelfs nog van daarvoor), dan geeft deze puzzel je heel veel informatie over waar je leven een wending nam, waar de stukjes net even wat rauwer werden en hoe je ervoor kon zorgen dat ze toch in het geheel konden passen. Hoe je krachtig uit een situatie kwam, je niet liet weerhouden om bepaalde stappen in je leven te zetten waar anderen vraagtekens bij hadden, maar dus perfect (voorbestemd) passen in jouw levensverhaal. Je blijven verwonderen, voelen hoe het leven je tekens geeft, zijn belangrijke momenten om kapotte stukjes in de puzzel te leggen. Want je hebt vast ook enkele stukjes overgeslagen waardoor ze verloren zijn geraakt in de stapel nog te leggen stukken. Net als bij Mens-Erger-Je-Niet moet je dan een paar plaatsen, periodes, terug, om te ontdekken waarom juist dat stukje uit je leven zo belangrijk was. In de herfst van je leven kom je op een punt dat je doet inzien dat de puzzel onaf is en niet als bijna compleet kan worden gezien zonder die verloren stukjes. Je hebt ze onbewust of bewust niet aangeraakt. Uit ervaring weet ik dat elk stukje een verhaal met zich meebrengt en onderdeel is van het boek, de puzzel, jouw levenswerk. En ook al kan de zoektocht naar die verloren stukjes in de stapel beangstigend zijn, situaties waar je liever niet aan herinnerd wilt worden, ze zijn zo belangrijk om je puzzel compleet te maken. En misschien zie je het nu nog niet, de beloning komt vanzelf als je ooit op hele oude leeftijd dat laatste stukje legt… Dan is jouw verhaal volledig geleefd.

Positief rebels

info@marliedix.nl (Marlie Dix) — Tue, 22 Oct 2024 15:33:41 GMT

Positief rebels...

Ik kijk amper televisie omdat de meeste beelden mij verafschuwen. Ik was altijd al een beetje tegendraads, maar de laatste jaren heb ik toch een andere kijk gekregen op de situatie in de wereld. Wellicht komt het omdat ik hier nog iets dichter bij de natuur sta dan in Nederland. Daar was ik ook regelmatig in het bos te vinden, maar hier staan de deuren elke dag open en komen de natuurlijke geluiden en daarmee een grote dosis energie gratis en voor niets naar binnen. Ik kijk documentaires en luister inspirerende podcasts over de diepere betekenis van ons leven en analyseer het nieuws achter het nieuws. En op een rustig moment vertrouw ik mijn gedachtenspinsels toe aan het papier. Zoals nu. De woorden die ik tot een jaar geleden schreef waren zachter, fijngevoeliger en spiritueel. En dat zijn ze nog steeds, maar tegenwoordig zet ik met mijn pennenvruchten ook een andere toon. Het is alsof er iets naar boven moet worden gehaald, wat veel te lang ongezegd bleef. Ik zal er in bepaalde kringen geen vrienden mee maken, maar als ik niet meer vanuit mijn gevoel mag spreken, val ik volledig stil. Wat er in de huidige maatschappij gebeurt klopt niet. Ik ben gelukkig niet de enige die ziet dat de kraan van bovenaf langzaam wordt dichtgedraaid. Op alle fronten gaan ze ons aan de kleren. Zag ik laatst een nieuwslezer snel overschakelen naar een reportage over de Zonnebloem, waar ouderen een dagje uit hadden op de kermis, zodat de kijkers de boer met een traan in de ogen niet zouden zien. Het onderwerp was in een flits voorbij terwijl die man zijn bedrijf verliest als de waterkraan voor zijn koeien op enig moment wordt dichtgedraaid. De kijkers zijn het vergeten en zappen snel door naar een andere zender, voor een ‘gezellig’ geestdodend programma. En als ze dan in bed liggen, vragen ze zich af waarom ze zo moe zijn of zich al dagen niet lekker voelen. Dat komt door al die nieuwsvergaring, de te drukke jobs en te weinig buiten zijn. Het maakt me ook verdrietig. Die onrust in ouders gaat over op de kinderen die niet kunnen slapen door angst, gebrek aan aandacht, goede voeding en zijn overdag prikkelbaarder door alle actieve bezigheden. Wanneer doen zij eens helemaal niets? Zonder afleidende smartphones of televisie. Ik lag vroeger als kind gewoon op mijn bed en staarde naar buiten. En verzon de mooiste verhalen. Buiten bouwden wij hutten en raakten niet zo snel overstuur als we niet van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat geanimeerd werden. De buitenlucht deed ons goed en we sliepen als roosjes. Van slecht slapen hadden we nog nooit gehoord. Maar we hadden toen ook nog geen beeldschermen, die onze nachtrust verstoorden. Nu laten we tot ’s avonds laat beelden tot ons komen, die de geest in een actieve stand houdt. Tenzij je een meditatief muziekje hebt opgezet, verliezen de meeste mensen de controle over zichzelf en smult het brein van deze constant indoctrinerende ingevingen. De klachten worden alleen maar onduidelijker, de arts weet zich er geen raad mee en stuurt de mens weg met een pilletje of zet een spuitje, en zie daar, de cirkel is rond. En als er ook nog niemand in je buurt is die tijd heeft om met je te praten, iemand waarbij je kunt (uit)huilen, je volledig kunt uiten, blijft het probleem zitten waar het zit. Het moest even van mijn bord en ik hoor mensen al zuchten… Moeilijk, moeilijk. Maar het zet je, hoop ik, wel aan het denken. Laat mij dan maar zijn zoals ik ben, bewuster, nog altijd even positief, maar een tikkeltje rebelser, dat wel.

De tijd baart rozen...

Tue, 22 Oct 2024 14:10:18 GMT

Er zijn zoveel goede redenen om met sitebezoekers te communiceren. Licht hen in over aanbiedingen en nieuwe producten of geef ze tips en informatie.

'De tijd vliegt.' We zeggen dat iets te vaak. Daarmee geven we tijd eigenlijk een harder zetje, terwijl we 'm eigenlijk willen vertragen. En nog meer als de jaren beginnen te knagen. Je denkt veel liever terug aan die goede oude tijd en haalt herinneringen op over hoe anders het vroeger was. Voor de een was het leven heel gewoon, misschien niet zo spectaculair, voor de ander heel opwindend en vrolijk. Hoe dan ook, je was jong en ongebonden. Je leefde het leven en was iedere dag op ontdekkingsreis. De tijd vloog voorbij en toen examens gehaald moesten worden, werd het leven ineens een stuk serieuzer. Daarna moest je werk zoeken voor een onbezorgde toekomst. Dat kreeg je immers met de paplepel ingegoten. 'Zorg dat je wat bent later.' Maar, je was toch al iemand, wat moest je dan nog worden?

Toch liep je netjes mee met de rest. Je moest iets presteren en goed voor jezelf zorgen. Huis, boom en beestje. Alles werd in gang gezet met het oog op de toekomst, niet wetende dat die toekomst er in een 'split second' anders uit kon zien. Door verlies of verandering van baan of relatie, door andere wendingen in je leven, maar ook door het krijgen van een kind; een wonderlijk cadeautje en een verrijking van je bestaan. Het bracht de tijd wel in een hogere versnelling, van opvoeden naar uitzwaaien, en daarmee ook gelijk naar het diepere besef dat de tijd je keihard gaat inhalen als je niet veranderde. De rebel in jou werd wakker waardoor je nieuwe stappen durfde te zetten. Zei nee tegen anderen en ja tegen jezelf. Dat kon alleen omdat je openstond voor nieuwe inzichten, omstandigheden en mensen waarmee je op dieper niveau resoneerde. Ineens viel dat kwartje en ging je daadwerkelijk voelen. Door volledig buiten de comfortabele bubbel te treden en keuzes met je hart te maken, baart de tijd dan toch rozen.