Ons hoofd zit vol gedachten. Gedachten over wat was en over wat morgen zal zijn. Over wie wat gezegd of gedaan heeft of de simpele gedachte over wat we vanavond zullen eten. Ze mogen er allemaal zijn als ze vluchtig zijn en een functie hebben. Zodat je iets niet vergeet. Ze blijven niet lang, omdat je hoofd 60.000 willekeurige gedachten per dag nu eenmaal niet allemaal kan vasthouden. Fijn dus dat we een slim brein hebben dat gedachten laat varen. Toch ervaren (steeds meer) mensen dat er ook hardnekkige gedachten zijn. Dat zijn eigenlijk gedachten die al veel te lang in je hoofd zitten en je trachten iets mee te geven, te laten ervaren of je zelfs op een ander spoor willen zetten (voor je eigen bestwil). Als die gedachten als een mantra in je hoofd terugkomen, is er werk aan de winkel. Negeren heeft geen zin. Tenzij je liever het hoofd buigt voor de diepere betekenis van die (specifieke) gedachte die vanuit je innerlijke zelf (dus niet je brein) omhoog gestuwd wordt. Laat die gedachte niet verstrikt raken in jouw lijf waar het (pijnlijk) kan gaat wringen. De signalen zijn flinterdun, maar ze zijn er. Ben je bijvoorbeeld vaak moe, heb je hoofd-, buik- of maagpijn, of andere fysieke klachten, dan zijn dagelijks momentjes van stilte gewenst. Om je gedachten te laten rusten zodat ze uiteindelijk uiteenvallen in niet belangrijk, belangrijk of heel belangrijk. Voor jou, niet voor een ander. Daar wringt het ook bij velen.

Al jaren voel ik de kracht van stil zijn door de ogen te sluiten en mijn hand op mijn hart te leggen. Het is niet altijd een volledige meditatie, omdat ik niet echt heel diep hoef te gaan om die voortrazende gedachten te ordenen en te peilen waar de schoen wringt. Ik sluit me af van alle stoorzenders in mijn omgeving en neem een ‘me time’. Als in een flits komt het inzicht. Het maakt helder waarover mijn hoofd zich al een tijdje zo druk maakte. En wat mijn hele zijn beïnvloedde. Na een innerlijk bedankje voor het gegeven inzicht pak ik het aan. Dat kan zijn door het op te schrijven (een dagboek doet wonderen!), erover te praten of over een onderwerp te lezen. Ik zoek het uit omdat ik mij dan ook gesterkt voel om dat ook écht te doen. Alleen al door de bevindingen, dat onderbuikgevoel, de hardnekkig terugkerende gedachte op papier te zetten, maak je het helder voor jezelf, maar ook voor de mensen om jou heen. Mijn vader noemde dat zo mooi: visualiseer je gedachte en je kunt het aan. Het kan best confronterend zijn om het aan te gaan, maar de (lichamelijke of geestelijke) signalen zijn er om serieus te nemen. Heb je de eerste stap gezet, dan vallen de puzzelstukjes een voor een op zijn plaats. Negeer deze hardnekkig terugkerende addertjes daarom niet… Laat nieuwe, positieve gedachten, geboren worden.

Dat je altijd een keuze hebt in je leven, komt bij de meeste mensen pas op latere leeftijd binnen. Op momenten dat ze worden bevangen door de dagelijkse sleur, de toestand in de wereld, bij verlies van een dierbare of als hun leven door gezondheidssituaties een andere wending neemt. De essentie van jouw bestaan is gebaseerd op keuzes die jij maakt. Zo verging het jou ook, lieve pap. 39 jaar geleden koos jij ervoor om je eerste vrouw, onze moeder, te verlaten omdat je niet meer gelukkig was. Er was verdriet en ongeloof, bij jouw kinderen, je familie en dierbare vrienden. Ik woonde toen al samen en wilde je enige tijd niet zien, maar door je volharding (je stond iedere dag voor mijn deur) en de nachtelijke gesprekken, begreep ik jouw verdriet en pijn. Ik kon jouw maar ook mams verhaal een plek geven. Twee mensen die van elkaar hielden, maar zo uiteen gegroeid waren dat een verder leven samen onmogelijk was. Jij werd gelukkig met je tweede vrouw en het verbaasde me dan ook niet dat jullie samen het spirituele pad kozen om jullie Zelf terug te vinden. Want er was nog veel te verwerken, voor beiden. Je verdiepte je in Ayurveda (de Indiaanse wetenschap van een lang leven), gezond eten, meditatie en yoga. Je las over het universum, welke energieën we aangereikt krijgen, maar vaak onbenut laten in ons aardse leven. Je kwam rijker van lichaam, geest en hart uit Soeria, de Academie van Maharishi Mahesh Yogi in Laag Soeren, en wist meteen dat je, herboren als je was, op een totaal andere plek op aarde oud wilde worden. Je vertrok met je lieve vrouw naar Spanje om je leven op Ayurvedische wijze voort te zetten en werd een groot voorbeeld voor mij. Je verrijkte mij met de wijsheden uit de boeken die jij las en gaf mij nieuwe inzichten om mijn eigen Zelf te kunnen vinden. Het visualiseren van je dromen was een van die wijsheden die ik toepaste en in 2021 in vervulling zag gaan. In jouw buurt, ook onder de Spaanse zon, vond ik mijn plek met mijn lief. Wetende dat mijn tijd hier ligt, ook nu jij er niet meer bent.

Terugkijkend vallen de puzzelstukjes op hun plek. Door jouw innerlijke reis durfde jij je kwetsbaar op te stellen. En vertelde je mij dat je spijt had van veel dingen die in het verleden waren gebeurd. Je had zo graag de opvoeding van jouw drie kinderen anders gezien, maar door een groot plichtsbesef kwam het daar niet van. Je zorgde voor brood op de plank en investeerde in huis en haard. We kwamen niets te kort. We gingen op vakantie, maakten weekendtrips, kregen de mooiste kleren en alle huizen waar we woonden, ondergingen steeds een nieuwe metamorfose. Je zei op heel veel zaken ‘ja’, terwijl je diep in je hart wist dat je ‘nee’ had moeten zeggen. Het kostte je uiteindelijk het huwelijk met mam. Maar niet je ziel. Dat dit een verrijking was voor jezelf, zag ik pas veel later. En laat ik nu voor datzelfde vervulde leven hebben gekozen. Met een dagelijks tikje tegen je linnen hoed, bungelend aan een haakje in de woonkamer, ontwaak ik meer en meer. Jij wist dat ik jou zo volgen, dat ik jou tot op het diepste niveau begreep en daarvoor was je mij dankbaar. En betuig ik je mijn diepste respect. Met onze hoofden tegen elkaar namen we twee weken geleden innig afscheid. Jouw kindje, zoals je toen zei, laat je met heel veel pijn in haar hart los om haar eigen pad te vervolgen. En zit het even tegen, dan roep ik je met een tikje tegen jouw hoed. Het vogeltje op de deurmat, dat hartvormige wolkje gisteren aan de blauwe lucht, de kleine vlinder wachtend op mijn vinger om uit te kunnen vliegen. Met een glimlach stuur ik je dan terug naar de bloemenbrug, de laatste keuze die jij in dit aardse bestaan maakte…

Adios, mi querido!

Terwijl Nederland Koningsdag vierde, vlogen de oranje tompoezen ons hier ook om de oren. De Franse bakker had er goed op ingespeeld. Natuurlijk trokken wij met een doos oranje gebakjes richting vaderlief om ze samen op te peuzelen. Ze lachten ons smakelijk toe, voor mijn vader was het een aangename verrassing. Hij had niet eens in de gaten dat het Koningsdag was. Zo ingeburgerd in Spanje dat alles wat in Nederland gebeurt een beetje aan hem voorbijgaat. Niet omdat hij ongeïnteresseerd is, het is gewoon een ver-van-zijn/hun-bed-show. Daarnaast kijken hij en zijn lief al jaren geen televisie meer en zien ze alleen via hun laptop nog weleens wat er loos is in de wereld. Maar liever niet. We praatten wat en ik realiseerde mij dat ik deze momenten met hen aan tafel koester. We wonen nu zo dichtbij dat een ritje van slechts een half uur geen opgave is om vaker te doen. We lieten het werk op die, voor veel Nederlanders, vrije dag ook voor wat het was en lepelden de gele pudding van het krokante bodempje en genoten van het oranje suikerlaagje terwijl allerlei onderwerpen over de tafel gingen. Zonder moeite praten over alles wat ons boeit of waar iemand van ons mee stoeit. Die openheid is er nog steeds en daarom voelen wij ons er zo thuis. Ook nu het met vaderlief wat minder gaat. Hij vertelt ons hoe hij zich voelt en wat zijn lichaam hem zegt. Het woord ‘accepteren’ kwam een paar keer in een zin voorbij. Accepteren dat het nu zo is. Dit accepteren zat niet in het vocabulaire van mijn vader. Integendeel. Het duurde vroeger een poosje voordat hij kon accepteren dat iets zo was. Totdat hij zijn leven ruim 35 jaar geleden over een andere boeg gooide. Hij leest, mediteert, volgt podcasts, ceremonies en online-trainingen voor een hoger bewustzijn, maar de acceptatie voor wat betreft de huidige staat van zijn lijf is een lastige. Dat begrijp ik goed, ik zou er ook mee worstelen. Hij was (en is nog steeds) een man die goed voor zichzelf zorgde, lichaam en geest perfect in balans hield. Het sportieve leven van vroeger, eerst als turner, later als fanatiek skiër en hardloper, kwam hem steeds ten goede. Zijn krachtige lijf bleef fier overeind, ook toen hij de 85 passeerde en een nieuwe heup nodig had. Hij had energie te over en door in beweging te blijven ging hij vrolijk voort, meestal in korte broek met daaronder zijn door de Spaanse zon immer gebruinde benen. In die jaren was het zijn geest dat zijn lichaam positief bleef prikkelen en omgekeerd. Hij verdiepte zich in een soberder leven, in gezonde voeding en in de werking van helende planten. Er gaat geen dag voorbij zonder een mixdrankje vol vitamines en mineralen en vlees staat steeds minder vaak op het dagmenu. Af en toe nog wel een biologisch visje of kipfilet met een glas rode wijn erbij. Dat dan nog wel. Al met al een pluim voor zijn manier van ouder worden en een groot voorbeeld voor anderen.

Nu lichaam en geest uit balans raken, is het zijn geest die de stemming krachtig bepaalt en de snaar van het accepteren raakt. Gelukkig heeft hij op zijn bijna 89ste levensjaar de wijsheid in pacht dat opkomende gedachten hem niet in de weg hoeven te staan om nog fijne levensprikkels te ervaren. Toen we weer naar huis reden realiseerde ik me dat hij zijn gedachten als wolken kan zien. Bewust van de voorbijgaande aard, in staat te accepteren dat het voor dit moment zo is en zelfs ja, helend kan zijn. En die nare gedachten? Die zijn net als donkere wolken… Die drijven ook voorbij.   

Tegenstrijdigheden ten top. De wereld op zijn kop, in constante onrust. Hebben we net de pandemie zo’n beetje achter de rug, worden we nu voor een ander probleem gesteld. Landen in onmin met elkaar heeft effect op wereldschaal. Grootmachten die weer eens hun onderlinge strijd leveren en angst als confetti over de wereld strooien. Main stream media schotelt ons beelden en nieuwsberichten voor waar de onwetende burger ’s nachts niet meer van kan slapen. Hoe vaak wil je melding maken van de hoeveelheid bommen en granaten die zijn afgevuurd? Angstige kindergezichten, huilende moeders, stoere soldaten met zwaar materieel bepakt. Welk land moet het onderspit delven als al die (vaak jonge) strijders ten tonele worden geroepen? En welke adders zitten onder ieders gras? Hoe vaak moeten we beelden van presidenten zien aan een mega (6,5 meter!) lange tafel. Van verbinding is geen sprake. Zien we het dan niet? De klucht van mannetjes in grijze pakken die hun grimassen trekken om nog meer paniek te zaaien. Welke (universele) krachten moeten we aanboren om het tij te keren? Het grote plan te ontmantelen. Hoort al die parade erbij om de burgers nog apathischer of afhankelijker te maken? Je zou haast denken van wel. We weten toch wel dat alles en iedereen met elkaar is verbonden, dat we land, water, olie, gas, lucht in bruikleen hebben. Nee, uit moeders schoot putten we haar schatten en houden het voor onszelf, terwijl we het zouden moeten verdelen als eensgezinde families. Als het brood dat je deelt met je kinderen. Als onze buurman die, als hij weer iets geoogst heeft, een zak met fruit of groenten over de haag aanreikt. Heel vanzelfsprekend, zonder iets terug te verwachten. En hebben wij van hun pompoenen een pan pompoensoep gemaakt, dan gaat er een pannetje naar de andere kant. Heel normaal, toch? Net als een vriendelijke ochtendgroet als zij de was ophangt of als een boer met tractor niet alleen zijn eigen akkertje ploegt, maar ook de percelen van zijn buren die geen tractor bezitten. Voor een zak aardappelen, sinaasappels of eieren doet hij dat graag. Jazeker, wereldwijd zamelen we in voor de burgers in oorlogsgebieden, zijn humane acties op touw gezet en zijn we vol vertrouwen dat ook alle goederen en financiële middelen op de juiste plek terechtkomen. De 555-actie komt breeduit in de media, terwijl op een andere plek truckers nog steeds luid toerend opkomen voor de rechten van de mens en vrouwen trachten los te breken van vooroordelen. Worden zij nog wel gehoord? De machtige mannen in pakken trekken met deze oorlog de aandacht juist weg van waar het om draait. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van beweging, de vrijheid om jezelf te kunnen zijn. Zonder opgelegde etiquettes of beperkingen. In mijn ogen is de wereld in handen van mensen die ver verwijderd zijn van hun bron, niet (meer) wetend hoe ze ‘thuis’ kunnen komen bij zichzelf, bij die plek waar ultieme eenheid heerst. Waar geen angst is om iets te verliezen. Als deze grootheden op een hogere frequentie zouden resoneren, dan kwamen ze los van religie, cultuur of landjepik. Lieten zij liefde in hun hart toe, dan is er geen behoefte meer aan meer. Alleen dan kunnen we crisissen trotseren, komen we tot oplossingen en zal wereldwijd vreugde en liefde heersen.  

Zoveel sterren aan de hemel. Op zo’n heldere avond als deze zie ik ze heel goed, het zijn er ontelbaar veel. Als iemand mij zou betrappen, dan zou hij gelachen hebben. Een vrouw op blote voeten, haren in een knot, hoofd in de nek, mond wagenwijd open, aaah en oooh uitroepend. Een ziel starend naar de prachtige hemellichamen daarboven. No problemo. Ik laat het moment niet voorbijgaan om voor deze pracht op een presenteerblaadje de sterren te begroeten met mijn handpalmen tegen elkaar. Namasté komt spontaan. De voor velen bekende zonnegroet is nu gericht op de donkere hemel en de flonkerende sterren aan de oostzijde van ons huis waar de manege en de paar huizen tegen de bergwand in duisternis zijn gehuld. Alleen de verlichte kerktoren verderop staat als een baken boven het veld haar licht uit te stralen. IHet is een moment van bezinning, van stilte. Van mediteren met de ogen open. Wat ben ik dankbaar voor dit tafereel en voel me gelijk nietig ten opzichte van deze kanjers aan de hemel. Maar het voelt goed. Deze lichtwezens hebben het beste met ons voor en stralen liefde naar deze aarde waar wij, human beings, op elk continent zo aan toe zijn. Op datzelfde moment fluistert mijn moeder iets in mijn oor. ‘Kijk Marlie, daar, dat is de ‘steelpan’ en daarachter zie je de heldere Poolster.’ Ze was (en zal het nog steeds zijn) gek op de sterren. Jammer dat zij ze hier bij mij in Spanje niet meer kan waarnemen, want dan zouden we weer een wedstrijdje ‘sterren tellen’ doen. Ondoenlijk vanavond, het zijn er zoveel! Met haar in mijn gedachten komt er een rust over mij heen en weet ik dat ze meekijkt. Ons verbond is grenzeloos, universeel zelfs. Ik doe een wens en sla mijn vest over mijn schouders om de avondkilte tegen te gaan. Overdag is het stralend zomerweer met zo’n 23 graden op de buitenmeter, ’s avonds valt de kou over het dal en moet binnen toch even de pelletkachel aan. Het is december, dus je hoort mij absoluut niet klagen. Balou stoot me zacht aan als teken dat hij naar binnen wil. Ik kijk nog even omhoog en zie de Poolster knipogen. Deze ster laat mijn wens voor het nieuwe jaar vast en zeker uitkomen. De wens dat er zoveel energie loskomt uit het universum daarboven, dat al die benauwde gezichten en van angst doordrongen lijven weer hoop, liefde en vertrouwen gaan voelen. Het gevoel van eigenliefde terugkomt en mensen weer durven te luisteren naar hun lichaam én hun innerlijke stem. Krachtig(er) dan ooit stap je dan het nieuwe jaar in om met vele anderen naar een harmonieuze wereld te vibreren, ja zelfs beter in staat bent met de huidige situatie te dealen. Knipoog daarbij vooral ook naar je medemens op straat, geef hem of haar een hand, arm of knuffel. Daar zijn we op gemaakt, stoffelijke verbindingen maken, gevoelslichamen van top tot teen. Broodnodig ook in deze tijd van afzondering en vereenzaming bij vooral vele ouderen onder ons. Astrologisch gezien is 2022 ook nog eens het jaar van het getal 6. Dat staat voor harmonie, balans vinden in werk en liefde, vertrouwen hebben en het leven anders inrichten dan je tot nu toe gewend was. Laat ons huisnummer nu dat cijfer 6 dragen. Toeval (knipoog)? Nee, hoor, ook dat stond in de sterren geschreven…

Ik wens je heel veel knipoogjes, sterallures, hoge(re) frequenties, mooie inzichten, een stralend lichaam en een heldere geest. Maak er een onvergetelijk liefdevol, gezond en vooral bewust 2022 van!

De amandelen zijn geplukt. Ik buk me om het laatste stapeltje geraapte noten in de mand te gooien en heb direct een flashback. In de verte zie ik mijn vader en moeder uit de auto stappen, broer en zus erachteraan. Het is zondagochtend en we gaan wandelen. Favoriete bezigheid van mijn ouders en als jong kind ga je dan zonder gemok mee. Ik zie het beeld nog zo voor me. Toen we ouder werden moesten ze ons van de bank sleuren, pubers wandelen niet. Dat is zo stom! Maar één blik van pa was genoeg om, al mopperend, op de achterbank van de auto te ploffen. Eenmaal aangekomen ergens in het Limburgse Heuvelland, was het al gauw niet meer stom. Nee, we vonden het zelfs best cool in de dichtbegroeide bossen. We plukten samen bramen, jatten appels uit een boom (pa deed vrolijk mee), raapten eikels en mijn broer werd op een dag in de Eifel achternagezeten door zoveel wespen dat een plastic zak over zijn spierwitte haren nodig was om verdere aanvallen op zijn hoofd te voorkomen. In de Ardennen raakten we zelfs op een winterse zondag verdwaald. Pa wist de weg, ma ook. Gekibbel over de richting, iedereen in paniek. Uiteindelijk belandden we in het pikkedonker bij de auto. Dorstig en hongerig, maar die wandeling zal ik nooit meer vergeten. Het had ook wel iets avontuurlijks. We konden er na afloop om lachen en vertelden het natuurlijk in geuren en kleuren op school. Het gezin ging altijd samen op pad en daar is mijn liefde voor de natuur ontstaan. Een diepgewortelde liefde die ik met veel plezier doorgaf aan mijn zoon, die nu zijn eigen kinderen mee op de schouders neemt. Heerlijk vind ik dat. Het is nooit te vroeg om kinderen mee naar buiten te nemen, de frisse lucht in. Ik hoop dat ook zij gaan ervaren dat een wandeling door de natuur het hoofd leegmaakt als je gestrest bent, de aarde je tranen opneemt als je verdrietig bent en een boom je in stilte energie geeft. De groene longen liggen voor je open en de blauwe levensaders stromen lustig voort. Plekjes waar we ons ongestoord aan mogen laven, ver weg van alle beperkingen en maatregelen die de mens tegenwoordig over zich uitgestrooid krijgt. Ongevraagd en chaos scheppend, mensen in verwarring brengend, angst kwekend over wat nog meer gaat komen. De natuur roept en de mens kan niet langer die nadrukkelijke roep naar vrijheid negeren, niet langer absorbeert hij nog zoveel naar nieuws omdat hij gewoonweg de slaap niet meer kan vatten. De bewuste mens staat op en komt in opstand omdat hij uitgeput raakt, futloos is en apathisch reageert. Pessimisme vierde hoogtij, maar er is een kentering. Niet gek, want we weten inmiddels beter. Diep in je hart voel je dat wat er nu gaande is, niet pluis is. En let wel, je hart liegt nooit. Juist daar ligt een energieveld dat gereactiveerd moet worden om het waakvlammetje in de ziel weer aan te wakkeren en in een stralend lichtbundel te zetten. De natuurlijke accu helpt je daarbij en geeft je inzichten om jezelf, zonder enige code, terug te vinden… Om weer zo heerlijk verdwaald te kunnen raken op een zondagnamiddag en toch het licht blijft zien.

We waren vorige maand een weekje in Limburg. Even terug naar onze wortels, waar moeders, (klein)kinderen, familie en vrienden zijn. Het was een week vol afspraken, feestvieren, knuffelen, lachen, bewonderen en herinneringen ophalen. Het voelde vertrouwd en fijn. Zo fijn dat wij met een goed gevoel weer huiswaarts konden gaan. De mensen achterlatend, maar met ons hart vol van liefde en genegenheid. Sommigen vonden het gek dat we zo snel naar huis verlangden, ons thuis in Spanje. Dat verlangen is gecreëerd door onszelf. We aardden namelijk snel in Spanje, zeker toen wij ons eigen huis betraden. De finca, de ruimte en de rust, voelde gelijk goed. Door veel fysieke arbeid in huis en tuin te verrichten, gewoon heel puur bezig te zijn, met onze handen in de droge aarde, plannen te smeden en door zwaar werk met zijn tweeën te doen, traden we langzaam ook naar binnen. Er was geen druk van buiten, geen vragen van anderen. Gewoon samen ZIJN, ieder in zijn eigen kracht en ook met respect voor de ander zijn ruimte op deze plek. Die periode opende innerlijke luikjes, die jaren gesloten bleken te zijn. Luikjes van onverwerkt verdriet, onmacht, pijn en boosheid. Door de rust, de gesprekken, de afstand tot anderen en door met andere ogen naar de wereld te kijken, konden we zaken benoemen én loslaten. De een met veel woorden, de ander in stilte. Mensen kwamen op ons pad die een bijdrage leverden aan een meer holistische kijk op het leven en wisten snaren te raken. Diepgewortelde pijn kwam omhoog om te accepteren, groot verdriet kreeg een plek. Soms zijn de dingen zoals ze zijn en heeft veranderen geen zin. Andere zaken hebben juist wel aandacht nodig. Loskomen van andermans processen, ervaringen, trauma’s, gaat met vallen en opstaan. Als moeder begrijp ik des te meer dat het rugzakje dat ik mijn kind meegeef vooral een fijn, leerzaam, liefdevol en inspirerend lichtgewicht zakje moet zijn. Iets waar hij uit kan putten, zonder zich te hoeven bewijzen. Ik wist gelukkig verdriet en boosheid een plek te geven, kon vergeven en gaf die kracht door aan mijn zoon, die op zijn beurt zijn rugzak vult met nieuwe ervaringen, liefdevol en innemend naar zijn naasten en naar zichzelf. Zie ik mensen die blijven hangen in een leven vol onverwerkt leed dan zou ik willen roepen, treed eens naar het binnenste van jouw binnenste voordat je onbewust pijn en verdriet op je kinderen of omgeving projecteert. De bagage wordt voor het kind, maar ook voor zijn geliefden topzwaar. Ga op zoek naar die diepere laag in jezelf en laat angst los. Die innerlijke reis, zoals ik het noem, is nooit af en vergt een behoorlijke dosis wilskracht. Jij wilt het anders en durft te zeggen, vergeef me. Dan pas plavei je het pad met kleurrijke steentjes… Voor jou en voor de ander.

Mijn glas is opnieuw gevuld met ijskoud water. Muntblaadje en citroentje erin… Het is broeierig heet op deze zondag. Mijn innerlijke huishouding snakt naar water, want het gutst er via alle poriën ook weer net zo hard uit. De schaduwrijke pergola en het weidse uitzicht geven mij voldoende inspiratie om mijn laptop open te slaan en te gaan schrijven. Er borrelt iets omhoog om vast te leggen. Naast de updates over ons stekje en de nieuwe ontdekkingen onder deze zon, heb ik het gevoel dat een antwoord via mijn vingers de weg naar buiten zoekt. Het is niet eens griezelig, het voelt als ontladen, iets goeds om te delen. Voor diegenen die het oppikken, tenminste. Ik ben geen lichtwerker, maar spiritueel genoeg om te weten wat er op dit moment gaande is in de wereld. Dat Moeder Aarde al aardig op haar grondvesten schudt en zij het niet nalaat ons haar ongelooflijke kracht te tonen, is niet voor niets. Misschien ligt het aan de Volle Maan van eergisteren of toch aan deze omgeving, ik moet er iets over schrijven. De tekst komt als vanzelf…

In de zomer zijn hier scholen drie maanden gesloten en ik snap nu waarom. Ook kantoren en Spaanse winkels hebben ’s middags siësta. Je gaat anders denken én handelt een tandje lager. De toerist, die toch eigen land ontvluchtte voor een paar weekjes zon, slentert op het heetst van de dag zwetend door kleine dorpjes; de hitte is afmattend. Beter anticipeer je hier dan toch op de wetten der natuur en laat je los. Net zoals bij spiritualiteit, die persoonlijke innerlijke ervaring, luister je niet alleen naar je lichaam, maar ook naar je geest. Daar hoef je niet voor in lange gewaden te lopen (waar overigens niets mis mee is) of mantra-prevelend door het leven te gaan. Luisteren naar je geest betekent het juiste antwoord vinden. De energie (het antwoord) vanuit jouw innerlijke zelf draagt bij aan je totale zijn. Ik merk het in mijn dagelijks handelen en in het ondernemerschap. Naast mijn genetisch cadeautje (het zakelijk inzicht, het ondernemend zijn) richt ik mij in mijn werk meer op zaken die ertoe doen. Ik vind steeds vaker een klik met klanten die zich inzetten voor een hoger doel, voor een betere, schonere wereld, een fijne toekomst voor onze volgende generaties. Is er geen klik, dan zeg ik vriendelijk goedendag. Dat is vaak de beste oplossing om wederzijds voldoening te vinden. Zo komen bij mij antwoorden binnen die mij werk leveren op gebied van duurzaamheid, klimaatverandering, alternatieve geneeskunde, gezonde voeding etc. Die me meenemen op een reis vol nieuwe ontdekkingen. Ik voel mij helemaal senang door de dingen die ik vanuit stilte ontdek, die bijdragen aan het geheel. Het leerde mij niet mee te gaan in welles-nietes-spelletjes, kritisch te blijven, doch niet meer fel te reageren op dominante personen of organisaties. Er zijn nu eenmaal krachten (lees energieën) die niet met de mijne resoneren. En dat eerlijk antwoord vond ik… Direct van binnenuit.*

*Ga zitten op een rustige plek, leg je linkerhand op je onderbuik (vlak onder je navel) en je rechterhand op je hart. Adem een paar keer diep in en uit en stel het universum jouw vraag. Bijvoorbeeld: Doe ik hier goed aan? Luister aandachtig… Et voilà, het juiste antwoord op een presenteerblaadje.

Na een frisse duik komt een deuntje binnen… Easy like a Sunday morning van de Commodores. Ik stap uit het water en trek de handdoek wat steviger om mijn natte lijf. De zon is al warm, ik heb nog geen zin om me om te kleden. Ik trek een beach chair bij en ga zitten. Koud lijf, haren nat, maar van binnen zo voldaan warm. De ochtendzon, de stilte, just me. Geen geluiden, geen stoorzenders, geen vragen. Gewoon even wakker worden, uitkijkend over de velden. De blik op oneindig en toch zoveel verschillen zien in het landschap voor mij. De zon zet elk deel van links naar rechts in een ander schijnsel als ze van oost naar west draait. Lagen de bergen rechts van mij in de vroege ochtend nog in de mist, de ochtendzon laat die als sneeuw voor de zon verdwijnen. De heuvels aan mijn linkerzijde beschermen ons tegen de zee waardoor het onmogelijk is om van hieruit de horizon te zien. Weten dat de zee daarachter ligt, is een fijn gevoel. De lucht erboven is strakblauw. Ik mijmer nog even door en vraag me af of ik hier eerder ben geweest. In een vorig leven? Wat is mijn bestemming, welk onderdeel van mijn pad is dit? Het voelt in ieder geval goed. Dat Teulada achterbleef in mijn ontdekkingsreis langs de Costa is te wijten aan de ligging. Het dorp ligt hoog op een heuvel, afgeschermd door een doorgaande weg naar de kust. De Avenida del Mediterraneo leidt regelrecht naar Moraira, naar de zee. Ik doezel een beetje in en mijn reis gaat verder dan ik nog kan waarnemen. Ik voel een hand op mijn arm, geruststellende kneepjes maken we wakker. Ik kijk in de ogen van mijn moeder, die net zoals ik zo kan genieten van de zon. Ze wipt met de stoel op de achterste twee poten, zoals ze vroeger al deed. Nooit stond die stoel op vier poten, ze zat dan met de rug tegen de muur van haar balkonnetje in Maastricht en keek uit over het MECC en het spoor richting Luik. Ik knipper met mijn ogen en zie alleen nog een zwaluw water nippen uit het zwembad… Een rust valt over me heen. Mijn Zen-momentje gaat over in een stevige wandeling door de steengroeve als ik een app-je doorkrijg. Ik kijk naar haar, genietend van het zonnetje in Heerlen. Naast haar zit mijn zus. Het kan niet anders dan dat ze mij vanochtend gewaar was, ook al kan ze het mij niet vertellen. Direct na dit bericht gaat de dag over in totale rust en ontspanning. De fysieke inspanningen van de afgelopen weken in de tuin zijn voelbaar, maar lichaam én geest varen er wel bij. Een zijn met de natuur, op tijd naar binnen keren, goed zorgen voor jezelf, dat zijn de echte waarden van dit leven. Je krijgt energie, laat angsten los en ongekende kwaliteiten krijgen de vrije ruimte. Ook manlief bloeit op door dingen te doen die hij nooit eerder gedaan heeft. Het metselen van een muurtje, schilderen van buitenmuren of het repareren van de maaimachine; niet lang nadenken, gewoon doen. Vroeger lieten we dat aan anderen over. Nu slepen we samen grote oude takken naar de composthoop en leggen samen een jeu-de-boules-baan aan. Keien die we her en der in de grond vinden, gooien we op een hoop. Die komen altijd nog van pas. En weet je wat het mooie van dit alles is? Het hoeft morgen niet af. Easy, like a Sunday morning…

Ze maken mij blij, die wolkjes aan de lucht. Na een zonnige dag dansen ze vrolijk over de toppen van de Sierra Bernia, vallen als witte vlokken over haar uitlopers en nemen de zon in hun kielzog mee. Zij zet op haar beurt het hoger gelegen dorp Benissa in een prachtig avondschijnsel, glijdt als een Heilige Madonna over de witte huisjes, gooit haar gouden mantel over het dal om vervolgens over een andere top in zee te springen. In het voorbijgaan kust ze nog even zachtjes de kerktoren van ons dorp Teulada. Ze maakt mij deelgenoot van dit natuurlijk schouwspel en ik sta met mijn mond vol tanden. Paf! Wat zijn we toch nietig. De natuur verwondert en toont haar prachtige tooi zo vaak dat we daar meer bezorgd over zouden moeten zijn, omdat nog maar weinigen dit zien en zich liever drukmaken over andere zaken. De hedendaagse malaise, problemen op allerlei vlak of de toestand in de wereld, weegt niet op tegen wat ik hier aanschouw en nog belangrijker, waar ik energie uit put. Het was vandaag zo’n dag van geregel, in een ander land, in een nieuw huis in combinatie met werk, nog wel een dingetje. Het gaat ons goed af, maar vandaag wist ik even niet waar te beginnen. Als ik dan op mijn slippers de wei afdaal, even weg van het huis, val ik totaal stil. Dat is niks nieuws, lopen in de natuur doe ik al jaren, het letterlijke afschakelen. Maar met een weiland aan mijn voeten, gaat het hier als vanzelf. Ik pak olijfbomen en amandelbomen vast, voel, ontdek en bewonder. Ik pluk nog wat bloemetjes en laat alles volledig los. Ook de oeverloze discussies, de verschillende meningen, de ergernissen online of op televisie, het constant verdraaien van de werkelijkheid, het kweken van angst. Ik word er kriegel van. Diep van binnen voelt het namelijk anders. Weet ik dat wat nu gaande is, niet klopt. Daarmee wil ik niet zeggen dat er niets is, maar het in ongewisse houden brengt ons nergens en laat mensen achter in angst; houd hen aan het lijntje. Elke rimpel die wij aan het oppervlak creëren, vertroebelt de (innerlijke) geest des te meer. Rust is wat we nodig hebben om zaken weer helder te kunnen overzien. Sprong ik vroeger gelijk ergens bovenop, nu ga ik als een oude – laten we zeggen wijze – poes in mijn mandje liggen. Neem een rustpose aan en kijk om me heen. Peil de zaak vanuit mijn mandje en bepaal dan of het nodig is om toe te slaan of, in veel gevallen, de situatie uit de weg te gaan. Uiten blijf ik doen, maar op een andere manier. Opvoeding, levenswijsheid en spirituele lessen gaven mij de inzichten dat er meer is tussen hemel en aarde. Leerde ik dat bij vaker naar binnen keren, ik des te krachtiger in het leven kwam te staan. Probeer het eens, een half uurtje per dag stil zijn, mediteren of wandelen in de natuur, zonder mobiel, zonder geluid. Geen afleiding, alleen jij en jezelf. De kern van jouw verhaal komt dan vanzelf naar boven. Je wordt als het ware ‘wakker’, begrijpt ineens veel duidelijker waar het leven over gaat. In die staat van hoger bewustzijn reageer je niet meer impulsief en neem je – hoe ongevoelig het nu ook klinkt – de problemen niet meer tot je, maar laat ze bij de eigenaar daarvan. Wat er voor in de plaats komt is compassie, het meevoelen… De dansende wolkjes doen de rest.