Zoals onze zwerfkat Mup, die komt en gaat wanneer hij wil, die dag en nacht op pad kan zijn en daarna dagen aan een stuk op onze buitenbank slaap inhaalt. Volledig in zijn eigen wereldje. Hoe herkenbaar in mijn eigen leven als ik even genoeg heb van alles. Ook ik heb na het ‘jagen’ rust nodig om mezelf op te laden voor een volgende (stroop)tocht. En dat kan wel even duren, dat slaapje, want aan een kattenbestaan is geen tijd gebonden. Ze leven instinctief en zijn alert. Dit instinct nam ik mee, hoewel ik net als ieder ander in de opvoeding meekreeg dat je alleen door noeste arbeid brood op de plank kon krijgen en dat je alleen met dat zuurverdiende geld een lening kon krijgen bij de bank (ook zo’n instituut waar ik tegenwoordig vraagtekens bij heb). Je moest op tijd op je werk zijn om naar inzicht van de ‘baas’ en naar ingevulde arbeid gewaardeerd te worden. Dit lineair denken, dat aan tijd is gekoppeld, is dus echt door de mens zelf bedacht. Toen er nog geen klok bestond keken de mensen in de vroege ochtend naar de lucht en luisterden naar de vogels en andere geluiden uit de natuur om te weten wat ze moesten doen. Katten en eigenlijk alle dieren voelen dit nog steeds. Bij zonsopgang wordt gegeten, bij onweer schuilen ze en na een warme dag is hun versnelde hartslag een teken om te rusten. De mens, echter, luistert niet naar de natuur, maar om hun zaakjes af te krijgen voeren ze de snelheid nog een beetje op met de gedachte dat een avondje in de sportschool hen wel goed zal doen. Dieren hebben daar geen boodschap aan. Het lijf zegt ho, dus is het ho. De kat nestelt zich liefst lekker op een koele en rustige plek om bij te komen. Ogen dicht en ademhaling terug naar normaal. Ik weet haast wel zeker dat ik uit mijn vorig leven deze kattengewoonte heb meegenomen naar mijn leven nu, want ik was altijd al iemand die nooit goed de tijd in de gaten hield. Iedereen om mijn heen; ouders, familie, vrienden en collega’s konden dat gedrag niet altijd waarderen of werden boos omdat ik weer eens te laat was (of net op het nippertje binnenviel) bij een vergadering. Tijdens mijn intensieve staptijd haalde ik nooit de laatste bus naar huis want ik had geen notie van tijd én het was zo gezellig in de stad waar het wemelde van feestvierende ‘muisjes’. Toch wist ik de hoogste boom te beklimmen. Diploma’s, certificaten, banen, eigen bedrijf… Ik deed het op eigen(wijze) manier en zonder veel gemiauw. Soms liep ik een straatje om of wandelde door de natuur om nieuwe beslissingen te nemen, ook al moest ik (om in aardse termen te blijven) overuren maken. Elke klus werd geklaard. Het tijdloos leven en ernaar handelen had ik dus al in me en al vroeg. Als peuter observeerde ik iedereen om me heen vanuit de kinderstoel en kon snel peilen wat er speelde. Kreeg ik net iets te weinig aandacht, dan miauwde ik zachtjes. Ik werd altijd gezien en was gek op mijn familie, maar ik had wel de ruimte nodig om te struinen, te spelen, te jagen en te ontdekken. Ik nam die ruimte en leerde zo heel goed voor mezelf te zorgen. Het katje werd ouder en ‘wakkerder’. Ik leerde af te stemmen op een hoger bewustzijn, ver buiten ons beperkt denken. Iets wat ik anderen ook gun, omdat het zoveel meer mogelijkheden biedt voor iedereen op deze aarde, vooral voor diegenen die aannemen dat tijd zo belangrijk is. Spring in het diepe of klim in de hoogste boom. Spits je oren en luister naar je innerlijke gevoel, naar je hart dat geen tijd kent. Alleen dan voel je dat ultieme vrijheid niet ligt in het lineair denken, maar in het vinden van een tijdloze werkelijkheid.