Gedachten als gewone wolken zien…

Terwijl Nederland Koningsdag vierde, vlogen de oranje tompoezen ons hier ook om de oren. De Franse bakker had er goed op ingespeeld. Natuurlijk trokken wij met een doos oranje gebakjes richting vaderlief om ze samen op te peuzelen. Ze lachten ons smakelijk toe, voor mijn vader was het een aangename verrassing. Hij had niet eens in de gaten dat het Koningsdag was. Zo ingeburgerd in Spanje dat alles wat in Nederland gebeurt een beetje aan hem voorbijgaat. Niet omdat hij ongeïnteresseerd is, het is gewoon een ver-van-zijn/hun-bed-show. Daarnaast kijken hij en zijn lief al jaren geen televisie meer en zien ze alleen via hun laptop nog weleens wat er loos is in de wereld. Maar liever niet. We praatten wat en ik realiseerde mij dat ik deze momenten met hen aan tafel koester. We wonen nu zo dichtbij dat een ritje van slechts een half uur geen opgave is om vaker te doen. We lieten het werk op die, voor veel Nederlanders, vrije dag ook voor wat het was en lepelden de gele pudding van het krokante bodempje en genoten van het oranje suikerlaagje terwijl allerlei onderwerpen over de tafel gingen. Zonder moeite praten over alles wat ons boeit of waar iemand van ons mee stoeit. Die openheid is er nog steeds en daarom voelen wij ons er zo thuis. Ook nu het met vaderlief wat minder gaat. Hij vertelt ons hoe hij zich voelt en wat zijn lichaam hem zegt. Het woord ‘accepteren’ kwam een paar keer in een zin voorbij. Accepteren dat het nu zo is. Dit accepteren zat niet in het vocabulaire van mijn vader. Integendeel. Het duurde vroeger een poosje voordat hij kon accepteren dat iets zo was. Totdat hij zijn leven ruim 35 jaar geleden over een andere boeg gooide. Hij leest, mediteert, volgt podcasts, ceremonies en online-trainingen voor een hoger bewustzijn, maar de acceptatie voor wat betreft de huidige staat van zijn lijf is een lastige. Dat begrijp ik goed, ik zou er ook mee worstelen. Hij was (en is nog steeds) een man die goed voor zichzelf zorgde, lichaam en geest perfect in balans hield. Het sportieve leven van vroeger, eerst als turner, later als fanatiek skiër en hardloper, kwam hem steeds ten goede. Zijn krachtige lijf bleef fier overeind, ook toen hij de 85 passeerde en een nieuwe heup nodig had. Hij had energie te over en door in beweging te blijven ging hij vrolijk voort, meestal in korte broek met daaronder zijn door de Spaanse zon immer gebruinde benen. In die jaren was het zijn geest dat zijn lichaam positief bleef prikkelen en omgekeerd. Hij verdiepte zich in een soberder leven, in gezonde voeding en in de werking van helende planten. Er gaat geen dag voorbij zonder een mixdrankje vol vitamines en mineralen en vlees staat steeds minder vaak op het dagmenu. Af en toe nog wel een biologisch visje of kipfilet met een glas rode wijn erbij. Dat dan nog wel. Al met al een pluim voor zijn manier van ouder worden en een groot voorbeeld voor anderen.

Nu lichaam en geest uit balans raken, is het zijn geest die de stemming krachtig bepaalt en de snaar van het accepteren raakt. Gelukkig heeft hij op zijn bijna 89ste levensjaar de wijsheid in pacht dat opkomende gedachten hem niet in de weg hoeven te staan om nog fijne levensprikkels te ervaren. Toen we weer naar huis reden realiseerde ik me dat hij zijn gedachten als wolken kan zien. Bewust van de voorbijgaande aard, in staat te accepteren dat het voor dit moment zo is en zelfs ja, helend kan zijn. En die nare gedachten? Die zijn net als donkere wolken… Die drijven ook voorbij.   

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.