In een vloeiende beweging zet ik de eerste woorden op papier met het mooie pianostuk Canto Ostinato van Simeon Ten Holt op de achtergrond. Ik ben de laatste tijd in de ban van ons denken. Ik lees er steeds meer over, volg podcasts over de functie en werking van ons brein, hoe we door prikkels op situaties reageren en op welke informatie we bedacht moeten zijn. De overload aan informatie maakt het ons brein behoorlijk lastig. Het heeft ook best wat te verduren, vanaf geboorte tot aan het finale eind slaat het informatie op dat het van de omgeving meekrijgt. Mensen met traumatische ervaringen, bijvoorbeeld door verdriet bij verlies, zijn in hun ware kern aangetast. Volledig van slag en overgeleverd aan de nieuwe opgeslagen gegevens in dat brein. Pas als mensen uit deze traumatische ervaring weten te leren, kunnen zij groeien in hun totale wezen. Ze hebben het verdriet of pijn, dat de groei jarenlang blokkeerde, verwerkt. Aan de buitenkant van deze personen zie je de sporen van verdriet door verlies niet direct, misschien alleen een rimpeltje meer en een paar extra grijze haren. Dat verdriet zo’n traumatische impact op je kan hebben, heb ik geweten. Vanbinnen zit nog wel dat jeugdig, vrolijk meisje, de positieve lachebek, maar datzelfde meisje is nu een wijzere en stillere vrouw (met iets meer grijze haren en toch ook een paar rimpels meer). Mijn ouders, die ik binnen één jaar verloor, leven voort in mijn hart. De tranen komen nog wel eens, maar het verdriet heeft ook een krachtige kanteling in mijzelf teweeggebracht. Met andere ogen kijk ik naar de wereld, die volgens mij flink doordraait; ik denk dat alleen liefdevolle energieën de tij kunnen keren. Ik koester de stilte in huis, in de natuur, tijdens de meditaties en bij het lezen van een boek. In relatie en gezelschap wil ik mij kunnen opladen aan vrolijke, innemende gesprekken. Ze stemmen mij positief en zijn de endorfine boosts waar ik én mijn geest blij van worden. Zie het leven als een lotusbloem, krachtig in de klei geworteld, fier overeind komend, met het gezicht naar het licht; gericht op een dieper spiritueel Zijn. Als je luistert naar het ritmische spel van het magisch pianostuk Canto Ostinato, dan is de levensles snel geleerd. In een wiegende cadans raakt de Canto (of cantate) alle facetten van het leven met totale heling aan het einde… Zoiets kunnen creëren betekent dat het brein van componist Simeon Ten Holt* destijds ook in magische flow moet zijn geweest.

*In 1976 bracht Simeon Ten Holt zijn fameuze werk Canto Ostinato uit. Hij overleed in 2012 op 89-jarige leeftijd (de leeftijd die ook mijn vader mocht bereiken in 2022.)

Een tijdlang nam ik mijn pen niet ter hand en raakte ik mijn toetsenbord alleen nog maar aan voor mijn opdrachten. Mijn schrijflust was weg en er kwamen geen verhalen voor mijn column uit mijn bovenkamer, uit geen enkele koker. Veel te lang moest ik nadenken over de inhoud en na een uur zat ik nog naar een wit vel te staren. De laatste tijd was een tijd van te veel moeten, te weinig ruimte voor mezelf, te slecht luisteren naar mijn lichaam. Aan de wandelingen die ik vroeger in mijn eentje of met Balou maakte, aan die inspirerende momenten, schortte het. Nu er weer wat meer rust is in mijn hoofd, verdriet een plek heeft gekregen en aan het moeten een halt is toegeroepen, haal ik diep adem, mediteer en vind mijn energie terug. Zoals vanochtend aan zee. Hoewel de zee iedere dag lonkte, kwam het er maar steeds niet van om te gaan. Vanochtend hield niets me tegen. De zee trok en toen ik eenmaal de auto bij een kleine baai had gezet, probeerde de ochtendzon de mist te verdringen. Meeuwen scheerden over het water op zoek naar vis en de pijnbomen langs de rotswand geurden intens door het zilte vocht van de nacht. Met de kraag nog hoog en sjaal om de nek, beklom ik de eerste treden van de Paseo Ecologico de Benissa. Een magisch pad langs de kust tussen Benissa en Calpe, waar in de zomer veel toeristen komen. Nu had ik dit pad helemaal voor mij alleen. De mist trok snel op en trakteerde mij op een strakblauwe lucht en helder zonnetje. Het werd ook gelijk een stuk warmer! Met ferme pas betrad ik de vele treden en eenmaal boven vlogen nieuwe inzichten mij letterlijk om de oren. De adrenaline schoot door me heen en ik voelde tinteling in mijn vingers. Er moest wat gebeuren, de energie moest weer stromen in mezelf en voor mezelf. Elk pijntje van de afgelopen weken, vastzittend verdriet en boosheid in nek en schouders, verdween met elke stap die ik deed. Een verandering was gaande. Moeder Aarde kwam tot mij en maakte los wat al enige tijd vastzat. Ze gaf en ik nam met tranen in mijn ogen haar energie in mij op. Dankbaar voor dat moment maakte ik net voor een opgebroken stuk aan het einde van het pad een stop. Niemand zou nog zover doorlopen omdat een bord aangaf dat dit te gevaarlijk zou zijn. Of het zo moest zijn. Op dat punt trok ik mijn jas uit en richtte mijn gezicht naar de zon. In de verte hoorde ik nog wel een motorbootje, maar verder was ik snel een met de natuur en met mezelf. Ik keerde naar binnen en nam mij voor om voor de Moeder in mij iets terug te doen. In een flits maakte een metafoor mij iets duidelijk. De gretigheid waarmee wij, de mens, Moeder Aarde uitputten, met diezelfde gretigheid plunderde ik mijn eigen levensbron, mijn lichaam, mijn wil, mijn ziel en mijn onvoorwaardelijk zijn. Ik zette mijn eigen ik weer in het licht en voedde haar met zuurstofrijke blaadjes. Gelijk schoot mijn energiepeil omhoog tot een level waar ik uit oneindige bronnen kon putten. Ik vouwde mijn handen en maakte een diepe buiging voor onze Moeder. Jezelf eens wat vaker in het licht zetten en voelen hoe treffend de inzichten zijn die worden aangereikt is wat ik iedereen wil meegeven. De Moeder laat jouw energie weer stromen zodat ook zij in leven blijft. Met die belofte aan mezelf, aan haar en aan ieder mens die onvoorwaardelijk lief heeft, liep ik glimlachend terug naar de auto.  

Ik wens jullie een onvoorwaardelijk lief zijn voor elkaar nieuw jaar!

Zonnig, wisselend bewolkt met plaatselijk hevige regenbuien. Zo zou je mijn stemmingen tegenwoordig ook kunnen beschouwen. De ene dag zonnig, vol gein en plezier, trots op alles wat we doen en uitdragen, het ander moment donkere gedachten en emotionele buien. Ik krijg het dan niet voor elkaar om vrolijk te zijn. Het verdriet zit nog zo diep dat het pijn doet. Er is ook zo verdomd veel gebeurd in het afgelopen anderhalf jaar. Goede, positieve, ontwikkelingen worden overschaduwd door het gemis aan dierbaren die mij in deze periode zijn ontvallen. Het begon met mijn vader, die bij het horen van de diagnose besloot het aardse leven los te laten. Toen pa de eerste keer diezelfde diagnose kreeg, wist hij zich te sterken met zelfheling en meditatie. Hij was zelfs zo fit dat de artsen het nakijken hadden. ‘Geen polonaise aan mijn lijf’, zei hij altijd, en zo mocht hij er nog ruim tien jaar bijtellen. Hij nam het heft in eigen handen en genoot nog lang en gelukkig van zijn Spaanse leven. Zo moedig vond ik dat. Ik wist dat hij geen enkele medicatie wilde nemen en al helemaal niet de chemokuur die hem toen werd voorgesteld. Ook vorig jaar wees hij dat af en ging op zijn 89ste rustig over… Omdat hij dat wilde. ‘Dag allemaal’, zei hij. ‘Ik heb jullie onvoorwaardelijk lief’. Die woorden zitten diepgeworteld in mijn geest en bij het dagelijks tikje tegen zijn hoed aan de kapstok, zeg ik nu hardop, ‘ik heb onvoorwaardelijk lief’. Onze trouwe viervoeter, mijn makker Balou, had ook onvoorwaardelijk lief. Hij was mijn maatje, mijn knuffelbeer, mijn wandelvriend, mijn chaperonne, mijn bodyguard. Hij genoot zo van de momenten samen op het terras, kijkend naar de ondergaande zon. Die plek aan mijn voeten is nu al een paar maanden leeg. Pardoes viel hij in onze armen neer. Wat hadden we niet gezien? In onze ogen was hij nog zo fit. Op Koningsdag ging hij toch over en wij bleven achter vol ongeloof en ons hart vol verdriet. In juli kwam daar nog een lading overheen toen mam besloot niet meer te eten en in het verpleeghuis in Heerlen op mij wachtte. Voordat zij haar ogen definitief sloot, keek ze mijn zus, broer en mij nog even aan alsof ze toestemming vroeg. We vonden het goed. Nog verder wegzakken in die akelige ziekte die Alzheimer heet gun je niemand. En ook zij ging. Na een liefdevol afscheid met familie en vrienden namen we het vliegtuig terug naar ons huisje in Spanje en vielen gelijk in het werk. De evenementen van manlief lopen storm en vol overgave leggen we culinaire genieters volledig in de watten. Daar draag ik een steentje aan bij, maar ook in mijn eigen bedrijf zijn zaken weer opgepakt of afgewikkeld. Tranen vloeien voornamelijk in bed of op momenten als ik aan hen denk. En dan is het wachten op een groot ‘ontwaken’, en zo geschiedde. Fikse buikpijnen en niet kunnen slapen. Het signaal dat lijf en geest in onbalans is, was pijnlijk helder. Wat oplucht is mediteren én mijn tranen met een gerust hart te laten vloeien. Het zet ook alles weer in perspectief. Ook al blijft de vraag in mijn hoofd spoken waarom ik hen alle drie in zo’n korte tijd moest verliezen? Dan heeft het hart toch wat meer overwicht en zegt mij dat zaken voorbestemd zijn, dat het zo moest zijn. Dat ik moet koesteren wat ik wel nog heb, waar ik voor sta en voor ga. Die drive hebben mijn ouders mij wel meegegeven en ja, ik voel, met een rugzak vol fijne herinneringen aan hen, komt het wel goed. Dag lieverds, dag, dag.

La vida es una fiësta… Het leven is een feest. Mijn dagelijkse routine is een klein feestje op zich. Kijk mij nou staan! Iedere avond doe ik aandachtig een rondje water langs de plantjes. Ze snakken naar vocht en tonen daarna dankbaar hun pracht. Ik word er zo blij van. De oleanders bloeien volop en zijn gemaakt voor deze temperaturen. Zij doorstaan deze hitte met gemak. De bougainville heeft wat meer moeite, net zoals de fruitbomen. Met ons gefilterd water zijn ze maar wat blij en hopelijk komt het fruit dan toch tot volledige wasdom. Geduld hebben is hier een hele schone zaak. Als ik zo mijn avondrondje doe, maak ik vaak een praatje met Maria. Ze heeft het nu toch wel zwaar. Ze komt alleen nog vroeg in de ochtend naar buiten om de was te doen en eten te maken voor hen beiden. Vicente (83 jaar) checkt, altijd met een wit hoedje op, zijn akkerlandje en reikt ons regelmatig een kratje sappige oogst aan. De liefde straalt ervan af, het zijn echt de smaakvolste tomaten die ik ooit heb gegeten. ’s Avonds zitten onze lieve buurtjes tot de duisternis in hun naya, spoelen stof en zweet af onder hun buitendouche en gaan naar bed. Voor zover slapen mogelijk is in hun huisje zonder airco. De oude Spaanse boertjes leven zoals het leven komt. Zij blijven rustig, ook al mag deze vochtige hitte (toch anders dan anders, zeggen ze) ook voor hen snel voorbij zijn. Het zet me wel aan het denken. De mens heeft tegenwoordig een grote drang naar meer, meer, meer. Hier begrijp je des te beter dat het leven pas een feest kan zijn als je die drang kunt loslaten en je de focus verlegt naar het kleine én dat kleine volmondig waardeert. Dan pas voel je de ware betekenis van dit aardse bestaan, dat onvoorwaardelijk kleine feestelijke momentjes voor jou creëert… Dan pas begrijp je dat die energie, het totale zijn, met liefde de slingers voor ons ophangt. Iedere dag weer.

Het einde van 2022 nadert. In het afgelopen jaar vol tegenstrijdigheden, ontevredenheid, onrust en onvrede in de wereld, was er van heel dichtbij verdriet. Terwijl de rust in de wereld zoek was en mensen in de war waren, lag een man op zijn bed die wist dat hier zijn taak erop zat. Hij zag de wereld al enige jaren vanuit een ander perspectief, vanuit het universum en zag, toen zijn einde naderde, alleen nog zijn prachtige bloemenbrug. Met niet al te veel woorden maakte hij ons duidelijk dat het niet meer aan hem was om te filosoferen over het goede en het kwaad, maar dat de taak voor hem nu elders lag. Hij had zich veel eigen gemaakt in de dertig jaar voor zijn overgaan. Sterven deed hij niet. Daar geloofde hij niet in, hij ging over naar een andere dimensie. Hij verliet de aarde met een redelijk leeg rugzakje, geen wroeging, geen spijt. Wel met veel verdriet om zijn geliefden los te moeten laten. Toch sloot hij vredig zijn ogen omdat hij zijn leven geleefd had zoals hij dat wilde leven, waarbij hij vooral in de afgelopen jaren zijn steentje aan een betere wereld trachtte bij te dragen. Hij ging in de Maharishi leer, deed transcendente meditatie, nam cursussen, bezocht lezingen, vond interessante boeken over zaken die ver van het rationeel denken staan. Spirituele leiders maakten van hem een man van de wereld, een man van vrede en licht. Hij had de laatste jaren niet veel meer nodig dat zijn vrouw, kinderen en een paar dierbare vrienden. In zijn tuin vond hij rust en gooide de tv de deur uit omdat hij er alleen maar verdrietig van werd. De beelden die hij zag waren niet zijn beelden. Sommigen vonden dat hij vervreemde van de wereld, anderen zagen dat hij zich verrijkte. Zo zag ik hem ook. Een wijze en lieve vader, die zich niet liet meeslepen door de media, die de indoctrinerende woorden van het gezag negeerde, het deed hem niets. Bereikten niet zijn ziel, dat al vele jaren vrij was van alles wat je aards mag noemen. Hij vulde zijn leven met nog meer leesboeken om de universele wetten en krachten nog beter te kunnen begrijpen. Hij mediteerde en wist zijn bron te vinden. Zijn ziel stond open en graag deelde hij zijn ervaringen met anderen. In de afgelopen twee jaar dacht hij veel na over de situatie in de wereld, zocht veel uit en ondervond dat er achter de coulissen van het wereldse decor meer gebeurt dan menigeen denkt. Hij zag mensen ontwaken, ze kwamen allemaal met vragen. Hij bleef in het licht geloven en trok mensen vanuit het duister mee omhoog. Hij wist dat je alleen vanuit je innerlijke zelf in contact kunt komen met die immense bron van energie, de goddelijkheid in ieder mens. Ik genoot van de gesprekken over hoe we vrede en vrijheid op aarde zouden kunnen realiseren. Er is zeer zeker een weg, niet geplaveid, maar glibberig en met dikke keien bezaaid. Toch is de eerste stap naar vrede, de weg naar binnen. Pa zette, op kleine schaal, de transitie in gang, maar met grote impact. Voor ons, voor de dierbaren die hem begrepen. Op 15 juli sloten we een episode uit ons gezamenlijk levensboek af, beiden in de volle overtuiging het vervolg in het licht te gaan schrijven. Het zaadje is geplant. Met ferme stap betreed ik het nieuwe jaar, wetende dat er nog heel wat taken liggen. In zijn voetsporen verdiep ik me verder in het universele, die spirituele pit zat er al. Via mijn verhalen hoop ik mensen te kunnen aanspreken, naar een hoger level te kunnen bewegen waar harmonie en genegenheid heerst, waar het licht is en waar iedereen mag schitteren en stralen. Door dit krachtig uit te spreken voel ik me gesterkt, ben ik aan zet. Steeds beter heer en meester over mijn leven, om te bouwen aan een nieuwe wereld, met welvaart voor iedereen, een wereld waarin geen gemis is aan de eerste levensbehoeften, zoals energie, water en voedsel. Waar huizen warm gestookt kunnen worden zonder angst voor fikse rekeningen, voor schoon water uit de kraan en voedsel dat rijk is aan vitaminen en mineralen. Vrede in de wereld begint met die eerste stap… Vrede in je Zelf.

Ons hoofd zit vol gedachten. Gedachten over wat was en over wat morgen zal zijn. Over wie wat gezegd of gedaan heeft of de simpele gedachte over wat we vanavond zullen eten. Ze mogen er allemaal zijn als ze vluchtig zijn en een functie hebben. Zodat je iets niet vergeet. Ze blijven niet lang, omdat je hoofd 60.000 willekeurige gedachten per dag nu eenmaal niet allemaal kan vasthouden. Fijn dus dat we een slim brein hebben dat gedachten laat varen. Toch ervaren (steeds meer) mensen dat er ook hardnekkige gedachten zijn. Dat zijn eigenlijk gedachten die al veel te lang in je hoofd zitten en je trachten iets mee te geven, te laten ervaren of je zelfs op een ander spoor willen zetten (voor je eigen bestwil). Als die gedachten als een mantra in je hoofd terugkomen, is er werk aan de winkel. Negeren heeft geen zin. Tenzij je liever het hoofd buigt voor de diepere betekenis van die (specifieke) gedachte die vanuit je innerlijke zelf (dus niet je brein) omhoog gestuwd wordt. Laat die gedachte niet verstrikt raken in jouw lijf waar het (pijnlijk) kan gaat wringen. De signalen zijn flinterdun, maar ze zijn er. Ben je bijvoorbeeld vaak moe, heb je hoofd-, buik- of maagpijn, of andere fysieke klachten, dan zijn dagelijks momentjes van stilte gewenst. Om je gedachten te laten rusten zodat ze uiteindelijk uiteenvallen in niet belangrijk, belangrijk of heel belangrijk. Voor jou, niet voor een ander. Daar wringt het ook bij velen.

Al jaren voel ik de kracht van stil zijn door de ogen te sluiten en mijn hand op mijn hart te leggen. Het is niet altijd een volledige meditatie, omdat ik niet echt heel diep hoef te gaan om die voortrazende gedachten te ordenen en te peilen waar de schoen wringt. Ik sluit me af van alle stoorzenders in mijn omgeving en neem een ‘me time’. Als in een flits komt het inzicht. Het maakt helder waarover mijn hoofd zich al een tijdje zo druk maakte. En wat mijn hele zijn beïnvloedde. Na een innerlijk bedankje voor het gegeven inzicht pak ik het aan. Dat kan zijn door het op te schrijven (een dagboek doet wonderen!), erover te praten of over een onderwerp te lezen. Ik zoek het uit omdat ik mij dan ook gesterkt voel om dat ook écht te doen. Alleen al door de bevindingen, dat onderbuikgevoel, de hardnekkig terugkerende gedachte op papier te zetten, maak je het helder voor jezelf, maar ook voor de mensen om jou heen. Mijn vader noemde dat zo mooi: visualiseer je gedachte en je kunt het aan. Het kan best confronterend zijn om het aan te gaan, maar de (lichamelijke of geestelijke) signalen zijn er om serieus te nemen. Heb je de eerste stap gezet, dan vallen de puzzelstukjes een voor een op zijn plaats. Negeer deze hardnekkig terugkerende addertjes daarom niet… Laat nieuwe, positieve gedachten, geboren worden.

Dat je altijd een keuze hebt in je leven, komt bij de meeste mensen pas op latere leeftijd binnen. Op momenten dat ze worden bevangen door de dagelijkse sleur, de toestand in de wereld, bij verlies van een dierbare of als hun leven door gezondheidssituaties een andere wending neemt. De essentie van jouw bestaan is gebaseerd op keuzes die jij maakt. Zo verging het jou ook, lieve pap. 39 jaar geleden koos jij ervoor om je eerste vrouw, onze moeder, te verlaten omdat je niet meer gelukkig was. Er was verdriet en ongeloof, bij jouw kinderen, je familie en dierbare vrienden. Ik woonde toen al samen en wilde je enige tijd niet zien, maar door je volharding (je stond iedere dag voor mijn deur) en de nachtelijke gesprekken, begreep ik jouw verdriet en pijn. Ik kon jouw maar ook mams verhaal een plek geven. Twee mensen die van elkaar hielden, maar zo uiteen gegroeid waren dat een verder leven samen onmogelijk was. Jij werd gelukkig met je tweede vrouw en het verbaasde me dan ook niet dat jullie samen het spirituele pad kozen om jullie Zelf terug te vinden. Want er was nog veel te verwerken, voor beiden. Je verdiepte je in Ayurveda (de Indiaanse wetenschap van een lang leven), gezond eten, meditatie en yoga. Je las over het universum, welke energieën we aangereikt krijgen, maar vaak onbenut laten in ons aardse leven. Je kwam rijker van lichaam, geest en hart uit Soeria, de Academie van Maharishi Mahesh Yogi in Laag Soeren, en wist meteen dat je, herboren als je was, op een totaal andere plek op aarde oud wilde worden. Je vertrok met je lieve vrouw naar Spanje om je leven op Ayurvedische wijze voort te zetten en werd een groot voorbeeld voor mij. Je verrijkte mij met de wijsheden uit de boeken die jij las en gaf mij nieuwe inzichten om mijn eigen Zelf te kunnen vinden. Het visualiseren van je dromen was een van die wijsheden die ik toepaste en in 2021 in vervulling zag gaan. In jouw buurt, ook onder de Spaanse zon, vond ik mijn plek met mijn lief. Wetende dat mijn tijd hier ligt, ook nu jij er niet meer bent.

Terugkijkend vallen de puzzelstukjes op hun plek. Door jouw innerlijke reis durfde jij je kwetsbaar op te stellen. En vertelde je mij dat je spijt had van veel dingen die in het verleden waren gebeurd. Je had zo graag de opvoeding van jouw drie kinderen anders gezien, maar door een groot plichtsbesef kwam het daar niet van. Je zorgde voor brood op de plank en investeerde in huis en haard. We kwamen niets te kort. We gingen op vakantie, maakten weekendtrips, kregen de mooiste kleren en alle huizen waar we woonden, ondergingen steeds een nieuwe metamorfose. Je zei op heel veel zaken ‘ja’, terwijl je diep in je hart wist dat je ‘nee’ had moeten zeggen. Het kostte je uiteindelijk het huwelijk met mam. Maar niet je ziel. Dat dit een verrijking was voor jezelf, zag ik pas veel later. En laat ik nu voor datzelfde vervulde leven hebben gekozen. Met een dagelijks tikje tegen je linnen hoed, bungelend aan een haakje in de woonkamer, ontwaak ik meer en meer. Jij wist dat ik jou zo volgen, dat ik jou tot op het diepste niveau begreep en daarvoor was je mij dankbaar. En betuig ik je mijn diepste respect. Met onze hoofden tegen elkaar namen we twee weken geleden innig afscheid. Jouw kindje, zoals je toen zei, laat je met heel veel pijn in haar hart los om haar eigen pad te vervolgen. En zit het even tegen, dan roep ik je met een tikje tegen jouw hoed. Het vogeltje op de deurmat, dat hartvormige wolkje gisteren aan de blauwe lucht, de kleine vlinder wachtend op mijn vinger om uit te kunnen vliegen. Met een glimlach stuur ik je dan terug naar de bloemenbrug, de laatste keuze die jij in dit aardse bestaan maakte…

Adios, mi querido!

Terwijl Nederland Koningsdag vierde, vlogen de oranje tompoezen ons hier ook om de oren. De Franse bakker had er goed op ingespeeld. Natuurlijk trokken wij met een doos oranje gebakjes richting vaderlief om ze samen op te peuzelen. Ze lachten ons smakelijk toe, voor mijn vader was het een aangename verrassing. Hij had niet eens in de gaten dat het Koningsdag was. Zo ingeburgerd in Spanje dat alles wat in Nederland gebeurt een beetje aan hem voorbijgaat. Niet omdat hij ongeïnteresseerd is, het is gewoon een ver-van-zijn/hun-bed-show. Daarnaast kijken hij en zijn lief al jaren geen televisie meer en zien ze alleen via hun laptop nog weleens wat er loos is in de wereld. Maar liever niet. We praatten wat en ik realiseerde mij dat ik deze momenten met hen aan tafel koester. We wonen nu zo dichtbij dat een ritje van slechts een half uur geen opgave is om vaker te doen. We lieten het werk op die, voor veel Nederlanders, vrije dag ook voor wat het was en lepelden de gele pudding van het krokante bodempje en genoten van het oranje suikerlaagje terwijl allerlei onderwerpen over de tafel gingen. Zonder moeite praten over alles wat ons boeit of waar iemand van ons mee stoeit. Die openheid is er nog steeds en daarom voelen wij ons er zo thuis. Ook nu het met vaderlief wat minder gaat. Hij vertelt ons hoe hij zich voelt en wat zijn lichaam hem zegt. Het woord ‘accepteren’ kwam een paar keer in een zin voorbij. Accepteren dat het nu zo is. Dit accepteren zat niet in het vocabulaire van mijn vader. Integendeel. Het duurde vroeger een poosje voordat hij kon accepteren dat iets zo was. Totdat hij zijn leven ruim 35 jaar geleden over een andere boeg gooide. Hij leest, mediteert, volgt podcasts, ceremonies en online-trainingen voor een hoger bewustzijn, maar de acceptatie voor wat betreft de huidige staat van zijn lijf is een lastige. Dat begrijp ik goed, ik zou er ook mee worstelen. Hij was (en is nog steeds) een man die goed voor zichzelf zorgde, lichaam en geest perfect in balans hield. Het sportieve leven van vroeger, eerst als turner, later als fanatiek skiër en hardloper, kwam hem steeds ten goede. Zijn krachtige lijf bleef fier overeind, ook toen hij de 85 passeerde en een nieuwe heup nodig had. Hij had energie te over en door in beweging te blijven ging hij vrolijk voort, meestal in korte broek met daaronder zijn door de Spaanse zon immer gebruinde benen. In die jaren was het zijn geest dat zijn lichaam positief bleef prikkelen en omgekeerd. Hij verdiepte zich in een soberder leven, in gezonde voeding en in de werking van helende planten. Er gaat geen dag voorbij zonder een mixdrankje vol vitamines en mineralen en vlees staat steeds minder vaak op het dagmenu. Af en toe nog wel een biologisch visje of kipfilet met een glas rode wijn erbij. Dat dan nog wel. Al met al een pluim voor zijn manier van ouder worden en een groot voorbeeld voor anderen.

Nu lichaam en geest uit balans raken, is het zijn geest die de stemming krachtig bepaalt en de snaar van het accepteren raakt. Gelukkig heeft hij op zijn bijna 89ste levensjaar de wijsheid in pacht dat opkomende gedachten hem niet in de weg hoeven te staan om nog fijne levensprikkels te ervaren. Toen we weer naar huis reden realiseerde ik me dat hij zijn gedachten als wolken kan zien. Bewust van de voorbijgaande aard, in staat te accepteren dat het voor dit moment zo is en zelfs ja, helend kan zijn. En die nare gedachten? Die zijn net als donkere wolken… Die drijven ook voorbij.   

Tegenstrijdigheden ten top. De wereld op zijn kop, in constante onrust. Hebben we net de pandemie zo’n beetje achter de rug, worden we nu voor een ander probleem gesteld. Landen in onmin met elkaar heeft effect op wereldschaal. Grootmachten die weer eens hun onderlinge strijd leveren en angst als confetti over de wereld strooien. Main stream media schotelt ons beelden en nieuwsberichten voor waar de onwetende burger ’s nachts niet meer van kan slapen. Hoe vaak wil je melding maken van de hoeveelheid bommen en granaten die zijn afgevuurd? Angstige kindergezichten, huilende moeders, stoere soldaten met zwaar materieel bepakt. Welk land moet het onderspit delven als al die (vaak jonge) strijders ten tonele worden geroepen? En welke adders zitten onder ieders gras? Hoe vaak moeten we beelden van presidenten zien aan een mega (6,5 meter!) lange tafel. Van verbinding is geen sprake. Zien we het dan niet? De klucht van mannetjes in grijze pakken die hun grimassen trekken om nog meer paniek te zaaien. Welke (universele) krachten moeten we aanboren om het tij te keren? Het grote plan te ontmantelen. Hoort al die parade erbij om de burgers nog apathischer of afhankelijker te maken? Je zou haast denken van wel. We weten toch wel dat alles en iedereen met elkaar is verbonden, dat we land, water, olie, gas, lucht in bruikleen hebben. Nee, uit moeders schoot putten we haar schatten en houden het voor onszelf, terwijl we het zouden moeten verdelen als eensgezinde families. Als het brood dat je deelt met je kinderen. Als onze buurman die, als hij weer iets geoogst heeft, een zak met fruit of groenten over de haag aanreikt. Heel vanzelfsprekend, zonder iets terug te verwachten. En hebben wij van hun pompoenen een pan pompoensoep gemaakt, dan gaat er een pannetje naar de andere kant. Heel normaal, toch? Net als een vriendelijke ochtendgroet als zij de was ophangt of als een boer met tractor niet alleen zijn eigen akkertje ploegt, maar ook de percelen van zijn buren die geen tractor bezitten. Voor een zak aardappelen, sinaasappels of eieren doet hij dat graag. Jazeker, wereldwijd zamelen we in voor de burgers in oorlogsgebieden, zijn humane acties op touw gezet en zijn we vol vertrouwen dat ook alle goederen en financiële middelen op de juiste plek terechtkomen. De 555-actie komt breeduit in de media, terwijl op een andere plek truckers nog steeds luid toerend opkomen voor de rechten van de mens en vrouwen trachten los te breken van vooroordelen. Worden zij nog wel gehoord? De machtige mannen in pakken trekken met deze oorlog de aandacht juist weg van waar het om draait. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van beweging, de vrijheid om jezelf te kunnen zijn. Zonder opgelegde etiquettes of beperkingen. In mijn ogen is de wereld in handen van mensen die ver verwijderd zijn van hun bron, niet (meer) wetend hoe ze ‘thuis’ kunnen komen bij zichzelf, bij die plek waar ultieme eenheid heerst. Waar geen angst is om iets te verliezen. Als deze grootheden op een hogere frequentie zouden resoneren, dan kwamen ze los van religie, cultuur of landjepik. Lieten zij liefde in hun hart toe, dan is er geen behoefte meer aan meer. Alleen dan kunnen we crisissen trotseren, komen we tot oplossingen en zal wereldwijd vreugde en liefde heersen.  

We waren vorige maand een weekje in Limburg. Even terug naar onze wortels, waar moeders, (klein)kinderen, familie en vrienden zijn. Het was een week vol afspraken, feestvieren, knuffelen, lachen, bewonderen en herinneringen ophalen. Het voelde vertrouwd en fijn. Zo fijn dat wij met een goed gevoel weer huiswaarts konden gaan. De mensen achterlatend, maar met ons hart vol van liefde en genegenheid. Sommigen vonden het gek dat we zo snel naar huis verlangden, ons thuis in Spanje. Dat verlangen is gecreëerd door onszelf. We aardden namelijk snel in Spanje, zeker toen wij ons eigen huis betraden. De finca, de ruimte en de rust, voelde gelijk goed. Door veel fysieke arbeid in huis en tuin te verrichten, gewoon heel puur bezig te zijn, met onze handen in de droge aarde, plannen te smeden en door zwaar werk met zijn tweeën te doen, traden we langzaam ook naar binnen. Er was geen druk van buiten, geen vragen van anderen. Gewoon samen ZIJN, ieder in zijn eigen kracht en ook met respect voor de ander zijn ruimte op deze plek. Die periode opende innerlijke luikjes, die jaren gesloten bleken te zijn. Luikjes van onverwerkt verdriet, onmacht, pijn en boosheid. Door de rust, de gesprekken, de afstand tot anderen en door met andere ogen naar de wereld te kijken, konden we zaken benoemen én loslaten. De een met veel woorden, de ander in stilte. Mensen kwamen op ons pad die een bijdrage leverden aan een meer holistische kijk op het leven en wisten snaren te raken. Diepgewortelde pijn kwam omhoog om te accepteren, groot verdriet kreeg een plek. Soms zijn de dingen zoals ze zijn en heeft veranderen geen zin. Andere zaken hebben juist wel aandacht nodig. Loskomen van andermans processen, ervaringen, trauma’s, gaat met vallen en opstaan. Als moeder begrijp ik des te meer dat het rugzakje dat ik mijn kind meegeef vooral een fijn, leerzaam, liefdevol en inspirerend lichtgewicht zakje moet zijn. Iets waar hij uit kan putten, zonder zich te hoeven bewijzen. Ik wist gelukkig verdriet en boosheid een plek te geven, kon vergeven en gaf die kracht door aan mijn zoon, die op zijn beurt zijn rugzak vult met nieuwe ervaringen, liefdevol en innemend naar zijn naasten en naar zichzelf. Zie ik mensen die blijven hangen in een leven vol onverwerkt leed dan zou ik willen roepen, treed eens naar het binnenste van jouw binnenste voordat je onbewust pijn en verdriet op je kinderen of omgeving projecteert. De bagage wordt voor het kind, maar ook voor zijn geliefden topzwaar. Ga op zoek naar die diepere laag in jezelf en laat angst los. Die innerlijke reis, zoals ik het noem, is nooit af en vergt een behoorlijke dosis wilskracht. Jij wilt het anders en durft te zeggen, vergeef me. Dan pas plavei je het pad met kleurrijke steentjes… Voor jou en voor de ander.